Treść orzeczenia I C 453/23 - Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Sieradzu

I C 453/23 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Sieradzu z 2025-11-28

Sygnatura akt I C 453/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 listopada 2025 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu – Wydział I Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Dagmara Kos

Protokolant: Dominika Górecka

po rozpoznaniu w dniu 31 października 2025 roku w Sieradzu na rozprawie

sprawy z powództwa H. J.

przeciwko Towarzystwu (...) z siedzibą w W.

o zadośćuczynienie i odszkodowanie

1. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda H. J. tytułem zadośćuczynienia kwotę 92.000,00 (dziewięćdziesiąt dwa tysiące) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 70.000,00 (siedemdziesiąt tysięcy) złotych od dnia 11 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 22.000,00 (dwadzieścia dwa tysiące) złotych od dnia 5 listopada 2023 r. do dnia zapłaty,

2. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda H. J. kwotę 2.087,25 (dwa tysiące osiemdziesiąt siedem złotych dwadzieścia pięć groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 listopada 2023 r. do dnia zapłaty,

3. w pozostałym zakresie powództwo oddala,

4. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda H. J. kwotę 5.647,27 (pięć tysięcy sześćset czterdzieści siedem złotych dwadzieścia siedem groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu,

5. zasądza od powoda H. J. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 5.911,80 (pięć tysięcy dziewięćset jedenaście złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa i kwotę tę nakazuje ściągnąć z zasądzonego od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda H. J. roszczenia,

6. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 8.507,23 (osiem tysięcy pięćset siedem złotych dwadzieścia trzy grosze) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa,

7. nakazuje zwrócić powodowi H. J. zaliczkę w kwocie 2.000,00 (dwa tysiące) złotych zaksięgowaną pod pozycją księgi zaliczek 1/24,

8. nakazuje zwrócić pozwanemu Towarzystwu (...) z siedzibą w W. zaliczkę w kwocie 2.000,00 (dwa tysiące) złotych zaksięgowaną pod pozycją księgi zaliczek 2/24.

Sygn. akt I C 453/23

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 21 września 2023 r. powód H. J. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Towarzystwa (...) z siedzibą w W. kwoty 100.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek udziału w wypadku komunikacyjnym z dnia 6 października 2021 r., kwoty 6.650,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 11 marca 2022 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za koszty opieki osób trzecich związane z wypadkiem drogowym z dnia 6 października 2021 r., kwoty 1.720,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za koszty konsultacji medycznych i zakupu przyrządów rehabilitacyjnych, ustalenie na przyszłość odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku, któremu uległ powód w dniu 6 października 2021 r. oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.

(pozew- k.3-17)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zwrot kosztów procesu według norm przepisanych.

(odpowiedź na pozew- k.70-72)

Na rozprawie w dniu 29 grudnia 2023 r. pełnomocnik powoda popierał powództwo a pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie powództwa.

(protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:04:37 – 00:05:19- koperta k.613)

W piśmie procesowym z dnia 16 października 2025 r. powód rozszerzył powództwo w zakresie żądania zadośćuczynienia i wnosił o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda z tego tytułu kwoty 150.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 100.000,00 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia zapłaty i od kwoty 50.000,00 zł od dnia wniesienia pisma procesowego rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty.

(pismo procesowe powoda- 592-599)

Na rozprawie w dniu 31 października 2025 r. pełnomocnik powoda popierał powództwo w rozszerzonym kształcie i wnosił o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a pełnomocnik pozwanego wnosił o oddalenie powództwa w rozszerzonym kształcie i zwrot kosztów procesu.

(protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:02:22 -00:19:01- koperta k.613)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 października 2021 r. powód H. J. jechał jako kierowca samochodem marki M. (...) nr rej. (...) 78 trasą S8 w kierunku Ł.. Gdy przejeżdżał przez T. zwolnił, gdyż było tam ograniczenie prędkości a wówczas w jego samochód uderzył od tyłu jadący za nim samochód marki S. (...) nr rej. (...) kierowany przez K. H.. Na skutek tego uderzenia samochód powoda wpadł na barierę ochronną a powód doznał obrażeń ciała.

(bezsporne, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopie wyroków- k.20-22)

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Łasku z dnia 25 października 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II K 516/21 zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 26 kwietnia 2023 r. wydanym w sprawie sygn. akt II Ka 45/23 K. H. został uznany winnym spowodowania powyższego wypadku i skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Zasądzono też od niego na rzecz powoda nawiązkę w kwocie 15.000,00 zł, którą ten zapłacił powodowi.

Samochód, którym kierował K. H., był ubezpieczony w zakresie OC u pozwanego.

(bezsporne)

Po wypadku powód odczuwał silne dolegliwości ze strony klatki piersiowej. Miał on też stłuczenia głowy i krwawił z nosa i oka. Doznał on też ogólnych potłuczeń. Z miejsca zdarzenia został on przetransportowany karetką pogotowia do Wielospecjalistycznego (...) im. M. K. w Ł., gdzie trafił na Oddział (...). Wykonano mu tam tomografię komputerową głowy i klatki piersiowej i prześwietlenie kręgosłupa piersiowego i stwierdzono złamanie trzonu kręgu piersiowego Th4, złamanie łuków obu nasad kręgu Th5, złamanie żeber prawych 3, 6, 7 i 8 w części tylnej, 4 i 5 w części środkowej oraz szyi żeber 6 i 7, złamanie żeber lewych: 2, 3 i 4 w części środkowej/tylnej i 3, 5, 6, 7, 8 i 9 w części przedniej. Powód był konsultowany przez neurochirurga, anestezjologa i chirurga i był leczony zachowawczo i miał założony gorset piersiowo – lędźwiowy. Cały czas podawano mu leki i kroplówki przeciwbólowe. Lekarze planowali przeprowadzenie u niego zabiegu operacyjnego kręgosłupa. Ponieważ dolegliwości bólowe powoda ze strony klatki piersiowej zmniejszały się po zastosowaniu leczenia zachowawczego, lekarze odstąpili od przeprowadzania zabiegu operacyjnego, gdyż niósł on ze sobą znaczne ryzyko poważnych powikłań oddechowych w okresie okołooperayjnym. W trakcie pobytu w szpitalu powód został zakażony bakterią szpitalną C., która spowodowała u niego biegunkę i był on w związku z tym leczony antybiotykami.

(zeznania świadków: P. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:48:35 – 01:23:00- koperta k.613, M. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 01:32:56 – 01:55:54- koperta k.613, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopia dokumentacji medycznej- k.38-43)

W czasie pobytu w szpitalu powód cały czas był w gorsecie i w związku z tym musiał spać na siedząco. Ponieważ zakazano mu chodzić, cały czas przebywał w łóżku. Był on zapieluchowany i cewnikowany a czynności fizjologiczne załatwiał na łóżku co było dla niego krępujące. Początkowo był on też karmiony a z czasem sam zaczął jeść posiłki. Opiekę nad powodem sprawował personel medyczny a także jego żona i syn P. J..

Ze szpitala powód został wypisany w dniu 26 października 2021 r. z zaleceniami: konsultacji neurochirurgicznej po upływie miesiąca, stosowani gorsetu piersiowo – lędźwiowego przez okres 8 tygodni, zakazu dźwigania i nieprzeciążania kręgosłupa oraz przyjmowania leku K. domięśniowo w razie bólu w obrębie kręgosłupa piersiowego a także przyjmowania leków, jakie przyjmował już przed pobytem w szpitalu.

(zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.61, kserokopia dokumentacji medycznej- k. 38-43)

Po wypisaniu ze szpitala powód nabył balkonik dwukołowy aluminiowy, który kosztował 240,00 zł oraz ortezę piersiowo – lędźwiowo – krzyżową, która kosztowała 400,00 zł. Koszt balkonika pokrył do kwoty 72,00 zł a koszt ortezy do kwoty 40,00 zł a resztę kosztów zakupu sfinansował NFZ.

Po wypisaniu ze szpitala powód przez miesiąc nie wstawał z łóżka i wówczas też był zapieluchowany. Przyjmował on cały czas zastrzyki z K. a podawanie tego leku źle wpływało na jego chore jelita wobec czego pomimo bólu starał się go przyjmować jak najmniej. W tym czasie żona przygotowywała mu posiłki, pomagała mu przy jedzeniu, myła go, przebierała, zmieniała mu pieluchy. Gdy powód zaczął wstawać i chodzić do toalety, korzystał z kul łokciowych bądź balkonika i asekurowała go przy chodzeniu żona. Po tym jak zaczął wstawać z łóżka, nadal musiał korzystać z pieluch. Ponieważ powód miał duże ograniczenia ruchowe, gdyż miał sztywną szyję i nie mógł się schylać i obracać, w czynnościach życia codziennego nadal pomagała mu żona. Pomagała mu ona przy kąpieli, zawiązywała mu buty, zakładała mu spodnie i skarpetki, smarowała mu plecy maściami.

Po wypisaniu ze szpitala powód pozostawał pod kontrolą Poradni Neurochirurgicznej Wojewódzkiego Wielospecjalistycznego Centrum Onkologii i Traumatologii im. M. K. w Ł.. Do neurochirurga chodził początkowo co miesiąc a później co kwartał. Przez 6 miesięcy po wypisaniu ze szpitala w związku z dolegliwościami ze strony kręgosłupa przyjmował K. w zastrzykach. Zgodnie z zaleceniem neurochirurga nosił on gorset za każdym razem gdy wstawał z łóżka. Neurochirurg skierował go do endokrynologa, który miał wdrożyć leczenie wzmacniające jego kościec. Do endokrynologa chodził on co pół roku. Powód leczył się w ramach publicznej służby zdrowia a gdy nie mógł się dostać do lekarza na wizytę refundowaną przez NFZ leczył się też prywatnie.

Powód odbył konsultacje medyczne w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej (...) w Ł. w dniach 31 marca 2022 r., 9 czerwca 2022 r. i 22 grudnia 2022 r., których koszt wynosił kolejno: 320,00 zł, 380,00 zł i 380,00 zł.

( zeznania świadków: P. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:48:35 – 01:23:00- koperta k.613, M. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 01:32:56 – 01:55:54- koperta k.613, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopie faktur- k.47-49)

Pomimo tego, że powód chodzi cały czas w gorsecie, kyfoza piersiowa cały czas mu się pogłębia. Jest on zagrożony uszkodzeniem rdzenia kręgowego na poziomie Th5 z wszystkimi tego konsekwencjami w zakresie funkcjonowania kończyn dolnych i zwieraczy. Powinien on mieć przeprowadzone leczenie operacyjne polegające na stabilizacji transpedikularnej wzmocnionej cementem kostnym oraz częściowej korekcji kyfozy piersiowej ale decyzja o leczeniu operacyjnym może być obarczona wysokim ryzykiem okołooperacyjnym.

(zeznania świadka P. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:48:35 – 01:23:00- koperta k.613, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopia dokumentacji medycznej- k.28-31, k.34, k.44-46)

Orzeczeniem (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 11 stycznia 2022 r. powód zaliczony został do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności datującego się od 25 września 2019 r. na okres do dnia 25 września 2024 r. Orzeczeniem tym stwierdzono, że powód wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie jak również korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Wcześniej, przed wypadkiem, także był on zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z powodu schorzenia jelit.

(bezsporne, zeznania świadka P. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:48:35 – 01:23:00- koperta k.613, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopia orzeczenia- k.32-33)

Orzeczeniem (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 30 stycznia 2023 r. powód zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności datującego się od 28 grudnia 2022 r. na okres do dnia 11 stycznia 2024 r. Orzeczeniem tym stwierdzono, że powód wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie jak również korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki, konieczności stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia 3 lipca 2024 r. powód zaliczony został do znacznego stopnia niepełnosprawności datującego się od 28 grudnia 2022 r. na stałe. Orzeczeniem tym stwierdzono, że powód wymaga zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie jak również korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych, rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki, konieczności stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W czasie, gdy doszło do wypadku, powód miał 70 lat i od 3 lat przebywał na emeryturze. Wcześniej pracował on na Politechnice (...) w R. jako nauczyciel akademicki, był osobą twórczą i wydawał książki naukowe. Choć przeszedł na emeryturę, nadal konsultował studentów przez Internet. Stworzył stronę internetową zawierająca pomoce naukowe dla studentów. Przed wypadkiem powód był sprawny fizycznie i aktywny, często jeździł na rowerze, dużo podróżował. Planował kolejne podróże w tym do Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz wydanie kolejnej książki. Książki tej do dzisiaj nie wydał, bo wymaga to pracy a długie siedzenie sprawia mu ból. Do marca 2021 r. powód prowadził prace w gospodarstwie rolnym. Planował on założenie ogrodu i prace w tym zakresie zostały rozpoczęte przed wypadkiem. Miał on też zamiar jechać z żoną na do sanatorium, który to wyjazd miał być finansowany ramach NFZ, na co czekali oni dwa i pół roku. Ponieważ doszło do wypadku powód musiał rezygnować z tego wyjazdu. Po wypadku powód stracił samodzielność, nie może on uprawiać żadnego sportu w tym jeździć na rowerze. Nie może też jeździć na motocyklu a przed wypadkiem na nim jeździł. Powód nie może też schylać się i dźwigać. Nieaktywny tryb życia, jaki powód prowadzi po wypadku, powoduje u niego powolny zanik mięśni a świadomość tego źle wpływa na jego samopoczucie. Czuje się on „odstawiony na bocznicę” i zrezygnowany. Powodowi jest się też trudno pogodzić z tym, że więcej czasu zajmują mu czynności, które kiedyś wykonywał szybko. Posiłki dla niego nadal przygotowuje jego żona natomiast wyćwiczył się on już w samodzielnym ubieraniu. Powód nadal nie może dźwigać i na zakupy jeździ razem z żoną. Obecnie może on prowadzić samochód, który ma automatyczną skrzynię biegów. Samochód taki pożycza mu syn. Powód zrezygnował z życia towarzyskiego, gdyż z uwagi na swój stan zdrowia unika kontaktów z ludźmi. Przerwał prace nad wydaniem książki. Po wypadku cały czas odczuwa dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa i bardzo szybko się męczy. Kiedy przebywa w pozycji leżącej, to po upływie dwóch godzin drętwieją mu ręce oraz nogi w związku z czym musi zmienić pozycję i usiąść co zaburza harmonię jego snu. Powód nadal nosi gorset, gdy wstaje z łóżka. W gorsecie tym jest mu gorąco, nawet zimą. Powód nadal korzysta z pieluch, z których korzystał też przed wypadkiem z powodu schorzenia jelit. Obecnie zużywa ich 3 razy więcej niż wcześniej. Powód nadal korzysta z pomocy żony i syna przy czynnościach, który nie może teraz wykonać samodzielnie. Przyjmuje on nadal leki przeciwbólowe z powodu bólu barków i nóg. Po wypadku, podczas którego uderzył głową w słupek auta, ma on problemy ze słuchem i w związku z tym leczy się laryngologicznie. Przed wypadkiem u laryngologa się on nie leczył. Długotrwałe noszenie przez powoda gorsetu wywoływało u niego problemy skórne i musiał on korzystać z porad dermatologa. Przyjmowanie silnego leku przeciwbólowego pogorszyło stan jelit powoda i musiał on zwiększyć częstotliwość wizyt u gastroenterologa, u jakiego leczył się przed wypadkiem. Po wypadku powód jest niższy i musi chodzić w butach na wyższej podeszwie. Musi on być ostrożny i unikać urazów, gdyż mogą spowodować kolejne uszkodzenia jego kręgosłupa.

(zeznania świadków: P. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:48:35 – 01:23:00- koperta k.613, D. O.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 01:23:00 – 01:32:56- koperta k.613, M. J.- protokół rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 01:32:56 – 01:55:54- koperta k.613, zeznania powoda H. J.- protokół rozprawy z dnia 31 października 2025 r. na płycie CD 00:06:06 – 00:11:44 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 29 grudnia 2023 r. na płycie CD 00:06:45 – 00:47:39- koperta k.613, kserokopie pism- k.35, k.37)

Przed wypadkiem powód leczył się w Poradni (...), w Poradni P., w Poradni (...), w Poradni (...), w Poradni (...), na Oddziale (...), w (...), w Klinice (...), na Oddziale Wewnętrznym i na Oddziale (...),

(kserokopia dokumentacji medycznej- k.130-311, k.315-317, k.320, k.323-336, k.339-405)

W wyniku wypadku powód został pozbawiony dobrostanu zarówno fizycznego jak i psychicznego. Przez długi czas leczenia złamań był on osobą leżącą, zależną od opieki osób drugich i musiał zmienić tryb życia. Pomimo upływu czasu od zdarzeni powód nadal przeżywa cierpienia psychiczne i fizyczne. Obniżony nastrój u powoda oraz objawy takie jak drażliwość, nadmierny, nieaktywny lęk, unikanie okoliczności przypominających zdarzenie, zaburzenia snu, wycofanie z relacji świadczą o obecności u powoda zaburzeń adaptacyjnych. Przed wypadkiem objawy takie u powoda nie występowały. Za czynnik je wywołujący należy zdecydowanie uznać wypadek, który miał dla powoda cechy zdarzenia zagrażającego, w wyniku którego pogorszył się jego stan fizyczny. Powód mimo objawów nie zgłosił się do psychiatry i nie podjął psychoterapii. W związku z jego trudnościami ruchowymi i niepełnosprawnością jest wysoce wątpliwe czy niezwłoczne wyłączenie leczenia psychiatrycznego czy psychoterapii spowodowałoby ustąpienie dolegliwości psychicznych w ciągu kilku miesięcy. W wyniku upływu czasu większość objawów utrwaliła się i obecnie powód cierpi na zaburzenia depresyjno – lękowe. Powinien on podjąć leczenie psychiatryczne i psychoterapię. Powrót powoda do dobrostanu psychicznego jest wątpliwy z uwagi na jego wiek oraz jego niepełnosprawność. Dodatkowo dolegliwości bólowe oraz konieczność zmiany trybu życia powoda pogłębiają obniżenie nastroju. W przypadku zaburzeń adaptacyjnych czy depresyjno – lękowych nie można mówić o trwałym uszczerbku na zdrowiu. Z czasem nasilenie objawów zmniejsza się lub ustępuje całkowicie, jednakże proces ten jest długotrwały i u powoda wyleczenie jest wątpliwe. Z uwagi na niepodjęcie leczenia psychiatrycznego ani psychoterapii uszczerbek na zdrowiu powoda wynosi 5 %. Zaburzenia snu powodują zmęczenie powoda co zmniejsza efektywność działań, drażliwość wpływa na relacje rodzinne, społeczne, spadek motywacji powoduje niepodejmowanie działań, lęk związany z sytuacjami komunikacyjnymi może wpływać na podejmowane decyzje, wyjazdy. Same zaburzenia psychiczne nie wpływają jednak w dużym stopniu na codzienne funkcjonowanie powoda. Z punktu widzenia psychiatrycznego powód nie wymagał opieki osób trzecich. Powód powinien podjąć leczenie psychiatryczne, które jest możliwe i zazwyczaj dobrze dostępne w ramach NFZ. Koszt leków wynosi od kilku do kilkudziesięciu złotych miesięcznie. Psychoterapia jest możliwa w ramach NFZ ale zazwyczaj wymaga bardzo długiego okresu oczekiwania. W warunkach prywatnych przy zalecanej częstotliwości przynajmniej raz w tygodniu kosztuje około 600,00 – 1.000,00 zł miesięcznie. Obecny stan psychiczny powoda spowodowany jest głównie wypadkiem i jego następstwami. Fakt innych, wcześniej występujących schorzeń powoda ma niewielki wpływ na obecne u niego objawy. Leczenie powoda po wypadku mogło być prowadzone w ramach NFZ. Okoliczność, iż powód nie podjął leczenia psychiatrycznego ani terapii, nie może być podstawą podważania obecności u niego zaburzeń adaptacyjnych po wypadku. Objawy zaburzeń adaptacyjnych wystąpiły u powoda w ciągu kilku tygodni po zdarzeniu. Powód miał typowe dla ofiar wypadków dolegliwości. Nie jest to istotne, że wypadek miał miejsce trzy lata wcześniej. W psychiatrii bardzo często określa się obecność objawów chorobowych na długo przed podjęciem leczenia.

(opinia biegłego psychiatry A. S.- k.415-442, opinia uzupełniająca pisemna biegłego psychiatry A. S.- k.539-541)

Z przyczyn neurologicznych nie stwierdzono u powoda długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku. Obecnie brak jest u powoda objawów korzeniowych, ubytkowych wynikających ze złamania kompresyjnego trzonów kręgów TH4, TH5. Dominuje zespół bólowy związany z kyfozą piersiową i złamaniami trzonów kręgów TH4 i TH5. Konsultacja neurochirurgiczna po wypadku nie potwierdziła cech urazu głowy. Obecnie nie stwierdza się cech zespołu cerebrostemii pourazowej. Obrażenia w wyniku zdarzenia dotyczyły złamań trzonów kręgów TH4 i TH5, złamania żeber prawych 4, 6, 7 i 8, złamania lewych żeber 2, 3 i 4 oraz stłuczenia miąższu płucnego. Nie doszło do obrażeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Zespół bólowy związany ze złamaniami kostnymi utrzymywał się przez wiele miesięcy i do chwili obecnej powód wymaga leczenia lekami przeciwbólowymi co wpływa negatywnie na stan jego zdrowia psychicznego oraz samodzielność w życiu codziennym. Okresowo wymaga on pomocy osób trzecich. Utrudnienia życia codziennego powoda w związku z przedmiotowym zdarzeniem spowodowane były upośledzeniem sprawności ruchowej w zakresie mobilności i samodzielności. Obecnie nie wymaga leczenia neurologicznego. Przed wypadkiem powód korzystał z porad neurologicznych w okresie od 23 stycznia 2009 r. do 26 października 2012 r. Leczony był z powodu zespołu bólowego kręgosłupa szyjnego oraz prawego barku, spowodowanego spondyzlozą odcinka szyjnego. Złamanie trzonów kręgów TH4 i TH5 było bezpośrednio związane z działaniem czynnika urazu wysokoenergetycznego na struktury kostne a choroba zwyrodnieniowa kręgosłupa równocześnie miała charakter postępujący wraz z wiekiem i w chwili obecnej trudno jest rozgraniczyć nasilenie dolegliwości bólowych w obrębie kręgosłupa przed wypadkiem i po wypadku w stopniu procentowym. Leczenie choroby zwyrodnieniowej i zespołów bólowych pourazowych wiąże się z podawaniem leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych o tym samym mechanizmie działania. Konsultacje z zakresu neurochirurgii mogły być wykonywane w ramach NFZ.

(opinia biegłego neurologa A. D.- k.443-470)

W wyniku wypadku powód doznał uraz wielonarządowego ze złamaniem trzonu kręgu Th4, złamaniem łuków obu nasad kręgu Th5, złamaniem wyrostka kolczystego Th7 i obustronnym seryjnym złamaniem żeber. W wyniku wypadku powód doznał seryjnego złamania żeber co spowodowało u niego trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 20 %, złamania kręgosłupa piersiowego co spowodowało u niego trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 10 % i powierzchownej blizny lewego podudzia, co nie spowodowało uszczerbku na zdrowiu. Kręgosłup powoda był wcześniej jeszcze na długo przed wypadkiem obciążony zanikiem kostnym, zmianami spondyloartrotycznymi i w mniejszym zakresie naczyniakiem trzonu jednego z kręgów. Przez pierwsze dwa tygodnie od wypadku cierpienia fizyczne i psychiczne powoda spowodowane bólem mogły być ogromne, by przejść po dwóch tygodniach w bardzo duże. Przez kolejne trzy tygodnie były one duże a przez następne cztery tygodnie umiarkowane ze stopniową tendencją do zmniejszania się do lekkich, które utrzymują się nadal. Utrudnienia życia codziennego powoda w związku z przedmiotowym zdarzeniem objawiają się utrzymującym się zespołem bólowym kręgosłupa, głównie piersiowego, co powoduje ograniczenia w mobilności i sprawności lokomocyjnej powoda. Ograniczenia te nie są duże ale nadal występują. Po opuszczeniu szpitala powód wymagał pomocy i opieki osób trzecich. Przez pierwsze trzy tygodnie, gdy mógł tylko siedzieć w gorsecie ortopedycznym, potrzebował tej pomocy w ilości 6 godzin dziennie w czynnościach samoobsługi takich jak czynności higieniczne, ubieranie oraz w prowadzeniu gospodarstwa domowego. Po trzech tygodniach, gdy rozpoczął pionizację i chodzenie najpierw przy chodziku potem przy pomocy kul łokciowych, w ilości 5 godzin dziennie przez trzy tygodnie, przez kolejne trzy tygodnie przez 4 godziny dziennie i przez następne trzy tygodnie przez 3 godziny dziennie. Przez kolejne dwa tygodnie przez 2 godziny dziennie w czynnościach prowadzenia gospodarstwa domowego a przez następne dwa tygodnie przez 1 godzinę dziennie. Po tym okresie powód mógł wymagać pomocy w niektórych czynnościach jak zakupy i sprzątanie przez cztery tygodnie przez średnio 3 godziny w tygodniu. Powód leczony był zachowawczo. Główne wydatki stanowiły wydatki na chodzik, kule i gorset ortopedyczny. Wydatki na potrzebny sprzęt ortopedyczny i leki przeciwbólowe pozwany uznał za zasadne. Trudno uznać wydatki na pieluchomajtki, gdyż nietrzymanie stolca i moczu nie jest skutkiem urazu a przewlekłego zapalenia prostaty. Stopień ograniczenia sprawności ruchowej powoda wywołany wypadkiem był różny. Po opuszczeniu szpitala przez trzy tygodnie tylko mógł siedzieć. Po trzech tygodniach rozpoczął pionizację i chodzenie, najpierw przy chodziku przez dwa tygodnie, a następnie przy użyciu kul, których używa nadal. Nie stwierdza się konieczności używania kuli łokciowej, którą nosi on asekuracyjnie. Spowolnienie ruchowe może mieć różne podłoże, niekoniecznie pourazowe. Powód przed wypadkiem był leczony okresie od 23 stycznia 2009 r. do 26 października 2012 r. z powodu zespołu bólowego kręgosłupa szyjnego oraz prawego barku, głównie z powodu zmian zwyrodnieniowych, gdzie rozpoznano spondylozę szyjną. Nie diagnozowano wówczas kręgosłupa piersiowego. Obecnie trudno jest jednoznacznie rozgraniczyć nasilenie dolegliwości bólowych w obrębie kręgosłupa jakie były przed wypadkiem z tymi spowodowanymi wypadkiem. Ostrożnie można je ocenić po połowie. Należy przypomnieć, iż leczenie operacyjne złamań kręgosłupa piersiowego bezpośrednio po wypadku nie mogło odbyć się z powodu zbyt dużego ryzyka z powodu obciążeń powoda przez choroby współistniejące. Wszystkie tak zwane przypadki urazowe są przyjmowane w poradniach w trybie pilnym, w ramach leczenia refundowanego przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Rzadko kiedy czas oczekiwania wynosi dłużej niż tydzień od pierwszego zarejestrowania się. Powód mógł być leczony w ramach NFZ. U powoda po wypadku po rozległych obustronnych złamaniach żeber doszło do zniekształcenia klatki piersiowej, które dodatkowo zostało zwiększone przez złamania kręgosłupa piersiowego. Trudno oczekiwać, że pojemność życiowa płuc po tak rozległej traumie i po deformacjach nie będzie obniżona.

(opinia biegłego ortopedy J. D.- k.471-500, uzupełniająca opinia pisemna biegłego ortopedy J. D.- k.534-538)

Powód w następstwie wypadku doznał szeregu urazów w tym między innymi klatki piersiowej. Uraz spowodował stłuczenie miąższu płucnego, wysięk niewielkiej objętości płynu do obu jam opłucnowych – głównie do prawej oraz złamania łącznie 14 żeber w tym części wieloodłamowego. Pomimo tych obrażeń powód zachował wydolność oddechową i nie wymagał intubacji bądź wspomagania oddechu respiratorem. Po wyleczeniu złamań żeber nie podjął leczenia pulmonologicznego oraz nie stosował i nie stosuje leków usprawniających wentylację płuc. Nie leczy ponadto rozpoznanego w przeszłości obturacyjnego bezdechu sennego. Neguje on podstawowe objawy świadczące o występowaniu u niego choroby układu oddechowego. Powód w następstwie doznanego urazu rusztowania kostnego klatki piersiowej oraz stłuczenia płuc z wysiękiem do jam opłucnowych doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości 20 %, z czego 10 % z powodu złamania wielu żeber i 10 % z powodu stłuczenia płuc z wysiękiem opłucnowym. Powód zachował wydolność oddechową a leczenie następstw pulmonologicznych miało charakter zachowawczy. Złamanie łącznie 14 żeber, w tym wieloodłamowe, było przyczyną znacznych cierpień fizycznych i psychicznych powoda w okresie do ośmiu tygodni po urazie. Okresowo, np. podczas zmiany pogody, może on nadal odczuwać dolegliwości bólowe ze strony rusztowania kostnego klatki piersiowej. Powód, z uwagi na przebyty uraz klatki piersiowej, przez okres co najmniej ośmiu tygodni od urazu był niezdolny do jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Z uwagi na stan pulmonologiczny powód nie wymagał pomocy i opieki innej osoby po zakończeniu leczenia szpitalnego. W okresie dziesięciodniowej hospitalizacji korzystał z opieki personelu medycznego w ramach posiadanego ubezpieczenia zdrowotnego. Następstwa doznanego urazu klatki piersiowej były u powoda leczone zachowawczo. Leczenie sprowadzało się do stosowania leków przeciwbólowych w trybie na żądanie. Koszt takiego leczenia w skali miesiąca nie powinien przekroczyć 50,00 zł. Powód nie wymagał leczenia pulmonologicznego przed wypadkiem. Następstwa wypadku zostały całkowicie wyleczone i nadal nie wymaga opieki lekarza pulmonologa. Nie wymaga on stosowania leków pulmonologicznych, rehabilitacji układu oddechowego oraz wykonywania badań czynnościowych układu oddechowego. Rozpoznany u powoda w 2009 r. obturacyjny bezdech senny nie kwalifikował go wówczas do stosowania tzw. protezy powietrznej i nadal z niej nie korzysta. Obturacyjny bezdech senny nie pozostaje w związku z wypadkiem i nie jest możliwe pogorszenie jego przebiegu w następstwie doznanego urazu klatki piersiowej.

(opinia biegłego pulmonologa J. G.- k.578-583)

Powód zgłosił pozwanemu szkodę powstałą na skutek udziału w wypadku pismem z dnia 4 lutego 2022 r., doręczonym pozwanemu w dniu 8 lutego 2022 r. W piśmie tym żądał on od pozwanego wypłaty odszkodowania w kwocie 16.861,74 zł i zadośćuczynienia w kwocie 100.000,00 zł w terminie 30 dni od otrzymania wezwania. Do pisma tego załączona została jego dokumentacja medyczna.

(bezsporne, kserokopia pisma powoda- k.52-58, wydruk śledzenia przesyłki- k.59)

Decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. pozwany przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 30.000,00 zł, zwrot kosztów zaopatrzenia ortopedycznego w balkonik i ortezę w kwocie 112,00 zł, zwrot kosztów leczenia w kwocie 195,36 zł i zwrot kosztów opieki w kwocie 2.450,00 zł. Dalszą decyzją z dnia 29 grudnia 2022 r. pozwany uznał za zasadne poniesienie przez powoda kosztów opieki w kwocie 5.292,00 i dopłacił mu z tego tytułu 2.842,00 zł.

Powyższych ustaleń stanu faktycznego Sąd dokonał w oparciu o zeznania powoda i świadków P. J., D. O. i M. J. jak również w oparciu o opinie biegłych psychiatry, neurologa, ortopedy i pulmonologa a także w oparciu o dokumenty złożone do akt, których treści strony nie kwestionowały.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd pominął dowód z opinii innego biegłego psychiatry uznając, iż wobec przejrzystości i spójności opinii biegłej psychiatry A. S. wniosek ten został złożony jedynie dla przewleczenia postępowania w sprawie. Sąd pominął też informacje Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., gdyż były one nieprzydatne dla rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Podstawą roszczenia powoda był w przedmiotowej sprawie art. 822 § 1 i 4 kc. Stosownie do treści art. 822 § 1 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. W myśl natomiast art. art. 822 § 4 kc uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela.

Właściciel samochodu, który zderzył się z samochodem, którym kierował powód, zawarł z pozwanym zakładem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem tego pojazdu. Zakres ochrony ubezpieczeniowej i odpowiedzialności ubezpieczyciela uregulowany został przez ustawę z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 367 ze zm.)

Zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanego aktu prawnego z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Art. 36 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie gdy doszło do wypadku stanowi, iż odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych – w przypadku szkód na osobie 5.210.000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych – ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Podstawę odpowiedzialności kierującego ubezpieczonym pojazdem K. H., który doprowadził do zderzenia z samochodem, którym jechał powód, na skutek czego powód doznał szkody, jest art. 415 kc. Przepis ten stanowi, że kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę obowiązany jest do jej naprawienia.

Pozwany w toku likwidacji szkody ustalił, iż kierujący pojazdem K. H. ponosi winę za spowodowanie wypadku, w wyniku którego obrażeń ciała doznał powód. Został on bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu za spowodowanie tego wypadku. Stwierdzenie odpowiedzialności za szkodę kierującego ubezpieczonym u pozwanego samochodem jest w związku z tym równoznaczne z odpowiedzialnością za nią pozwanego na podstawie zawartej umowy ubezpieczenia OC pojazdu. Pozwany przyjął zresztą swoją odpowiedzialność za tę szkodę wypłacając w toku likwidacji szkody świadczenia odszkodowawcze na rzecz powoda.

Zaistnienie u powoda obrażeń ciała spowodowało po jej stronie powstanie roszczenia o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na podstawie art. 445 § 1 kc.

Pozwany wypłacił powodowi zadośćuczynienie w kwocie 30.000,00 zł. W przedmiotowym procesie powód dochodził dalszego zadośćuczynienia w kwocie 150.000,00 zł.

Zgodnie z art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym tj. art. 444 kc, Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienie psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia). Trzeba mieć przy tym na względzie, że zadośćuczynienie obejmuje cierpienia zarówno już doznane jak i te, które wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Nadto prawomocne zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wyłącza mimo pogorszenia się stanu zdrowia przyznanie dalszego zadośćuczynienia za krzywdy, które można było przewidzieć w ramach podstawy przeprowadzonego sporu (porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1967 r., III PZP 37/67 OSNCP 1968, z. 7, poz. 113)

Udział powoda w wypadku był dla niego z pewnością źródłem cierpień zarówno fizycznych jak i psychicznych. Powód odczuwał po wypadku silne dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa, które były uśmierzane silnymi lekami przeciwbólowymi. Po wypadku powód przez 20 dni przebywał w szpitalu, w którym nie opuszczał łóżka. Był on wówczas zapieluchowany i zacewnikowany i czynności fizjologiczne załatwiał na łóżku, co było dla niego krępujące Musiał on nosić gorset ortopedyczny przez co spał w pozycji siedzącej, co było niekomfortowe. Wymagał pomocy przy wszystkich czynnościach życia codziennego. Po wypisaniu ze szpitala powód nadal przez miesiąc nie opuszczał łóżka i w czynnościach samoobsługi był zdany na pomoc żony i syna. Gdy zaczął chodzić, przemieszczał się przy użyciu balkonika i kul ale nadal nie był samodzielny. Ponieważ nadal musi on chodzić w gorsecie, nie może wykonywać wszystkich ruchów i korzysta w niektórych czynnościach z pomocy żony. Nadal też, choć w mniejszym zakresie, odczuwa dolegliwości bólowe ze strony kręgosłupa i przyjmuje wówczas leki przeciwbólowe. Po wypadku powód musiał zrezygnować z aktywności, jaki wykonywał przed nim. Nie może już jeździć na rowerze i motocyklu. Musiał zrezygnować z wyjazdów i planów pracy w ogrodzie. Przerwał też prace nad publikacją naukową, gdyż z powodu bólu kręgosłupa nie może długo przebywać w pozycji siedzącej. Wycofał się z życia towarzyskiego i aktywności związanych z pracą naukową. Ma też problemy ze snem, gdyż z powodu drętwienia ciała wybudza się kilka razy w nocy. Żyje w stresie, gdyż boi się aby nie doznać kolejnego urazu, który mógłby pogorszyć stan jego kręgosłupa. Zaburzenia depresyjno – lękowe, jakie występują u powoda po wypadku, powodują u niego uszczerbek na zdrowiu w wysokości 5 %. Seryjne złamanie żeber spowodowało u powoda trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 20 % a złamanie kręgosłupa piersiowego trwały uszczerbek na zdrowiu w wysokości 10 %. Złamanie wielu żeber spowodowało u powoda 10 % uszczerbku na zdrowiu a stłuczenie płuc z wysiękiem opłucnowym 10 % uszczerbku na zdrowiu.

Zadośćuczynienie z art. 445 § 1 kc ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach. (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1962 r., IV CR 902/61, OSNCP 1963, poz. 105, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, poz. 92, wyrok Sadu Najwyższego z dnia 22 marca 1978 r., IV CR 79/78, nie publ.)

Sąd doszedł do przekonania, że adekwatne do rozmiaru doznanej przez powoda na skutek wypadku krzywdy a jednocześnie nie pozostające w oderwaniu od stosunków majątkowych społeczeństwa będzie zadośćuczynienie w łącznej kwocie 137.000,00 zł. Przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia Sąd wziął bowiem pod uwagę fakt, iż przed wypadkiem powód był już schorowany a wynikające głównie z jego wieku choroby same w sobie także pogarszały komfort jego życia.

Powód otrzymał już od pozwanego zadośćuczynienie w kwocie 30.000,00 zł. Otrzymał on też od sprawcy wypadku nawiązkę w kwocie 15.000,00 zł. Podstawą orzeczenia nawiązki w postępowaniu karnym na podstawie art. 46 § 2 kk jest krzywda wyrządzona pokrzywdzonemu przez sprawcę. Nawiązka nie jest więc dodatkowym świadczeniem przewyższającym krzywdę doznaną przez pokrzywdzonego i stąd podlega zaliczeniu na poczet dochodzonego zadośćuczynienia. Sąd zasądził zatem od pozwanego na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia różnicę pomiędzy zadośćuczynieniem należnym a sumą tych kwot w kwocie 92.000,00 zł a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia zadośćuczynienia jako niezasadne oddalił.

Świadczenie z tytułu zadośćuczynienia, jak każde odszkodowawcze świadczenie pieniężne, podlega co do odsetek zasadom art. 481 § 1 kc. Zgodnie z tym przepisem, odsetki należą się wierzycielowi od chwili, gdy świadczenie pieniężne stało się wymagalne a dłużnik go nie spełnił. Dłużnik ma obowiązek spełnić świadczenie pieniężne dopiero od chwili, gdy wskazana została jego wysokość. Dopiero bowiem od tej chwili można mówić o „świadczeniu pieniężnym” w rozumieniu art. 481 § 1 kc.

Z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy, ze swej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami naruszenia dobra osobistego, wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika. (porównaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1970 r. II PR 257/70, OSNC 1971/6/103).

Powód zażądał od pozwanego wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 100.000,00 zł w terminie 30 dni w piśmie doręczonym pozwanemu w dniu 8 lutego 2022 r. Po wezwaniu do zapłaty tej kwoty pozwany wypłacił mu w dniu 2 lutego 2022 r. zadośćuczynienie w kwocie 30.000,00 zł. Dodatkowej kwoty zadośćuczynienia w kwocie 30.000,00 zł, nie żądanej wcześniej, powód zażądał od pozwanego w pozwie, doręczonym pozwanemu w dniu 5 października 2023 r.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozwany obowiązany był do wypłaty zadośćuczynienia w terminie 30 dni od dnia złożenia przez poszkodowanego zawiadomienia o szkodzie. Jednakże, stosownie do treści art. 14 ust. 2 tejże ustawy, jeżeli w tym terminie wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie powinno być wypłacone w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 70.000,00 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia zapłaty i od kwoty 22.000,00 zł od dnia 5 listopada 2023 r. do dnia zapłaty a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek oddalił jako niezasadne.

Dalsze roszczenie powoda znajduje podstawę w art. 444 § 1 kc, z którego wynika, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe
z tego powodu koszty. Naprawienie szkody obejmuje więc w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (koszty przejazdów, wyżywienia itp.). Koszty objęte kompensacją muszą być uzasadnione ze względu na rodzaj i rozmiary poniesionego uszczerbku i pozostawać w adekwatnym związku przyczynowym.

Z tytułu odszkodowania powód dochodził zwrotu kosztów konsultacji medycznych i zakupu przyrządów rehabilitacyjnych w postaci balkonika i ortezy w łącznej kwocie 1.720,00 zł oraz zwrotu kosztów opieki osoby trzeciej świadczonej mu po wyjściu ze szpitala w kwocie 6.650,00 zł.

Jeśli chodzi o koszty balkonika i ortezy to stwierdzić należy, iż pozwany zwrócił już powodowi te koszty w części, jaką powód na ich zakup faktycznie poniósł. Jak wynika bowiem z faktur zakupu tych sprzętów część kosztów ich zakupu sfinansował Narodowy Fundusz Zdrowia. W tym zakresie zatem roszczenie powoda okazało się niezasadne.

Załączonymi do pozwu fakturami, które nie były składne na etapie likwidacji szkody przed wniesieniem pozwu, powód udowodnił, iż w związku z wypadkiem poniósł koszty leczenia w kwocie 1.080,00 zł. Jak wynika przy tym z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2016 roku (III CZP 63/15) świadczenie ubezpieczyciela w ramach umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych obejmuje także uzasadnione i celowe koszty leczenia oraz rehabilitacji poszkodowanego niefinansowane ze środków publicznych. Wydatki poniesione przez powoda na wizyty lekarskie po wypadku pozwany winien mu zatem zwrócić.

Jeśli chodzi o koszty opieki to powód zgłosił pozwanemu roszczenie z tego tytułu przed wszczęciem postępowania w piśmie doręczonym pozwanemu w dniu 8 lutego 2022 r. żądając z tego tytułu kwoty 16.016,00 zł za pomoc świadczona mu w ciągu 14 tygodni od wyjścia ze szpitala. Pozwany przed wszczęciem postępowania wypłacił powodowi z tego tytułu kwotę 5.292,00 zł. W procesie powód domagał się zasądzenia od pozwanego na jego rzecz zwrotu poniesionych kosztów opieki nad nim w okresie kwocie 6.650,00 zł.

Jak wynika z opinii biegłego ortopedy powód przez pierwsze trzy tygodnie potrzebował pomocy osoby trzeciej w ilości 6 godzin dziennie, później przez trzy tygodnie w ilości 5 godzin dziennie, przez kolejne trzy tygodnie przez 4 godziny dziennie, przez następne trzy tygodnie przez 3 godziny dziennie, przez kolejne dwa tygodnie przez 2 godziny dziennie, następnie przez dwa tygodnie przez 1 godzinę dziennie a później przez cztery tygodnie przez 3 godziny w tygodniu.

Opieka nad osoba chorą, co do zasady, nie ogranicza się do zwykłej obecności opiekuna, ale wymaga określonych kwalifikacji i umiejętności. W przedmiotowej sprawie obowiązki opiekuna sprowadzały się do pomocy w wykonywaniu zwykłych czynności dnia codziennego a zatem nie wymagały szczególnych kwalifikacji, tak jak nie wymaga się ich od osoby wykonującej pracę za wynagrodzeniem w stawce minimalnej. Sąd dokonał zatem wyliczeń należnego powodowi zwrotu kosztów opieki osoby trzeciej przy uwzględnieniu miesięcznego wynagrodzenia minimalnego w stawce netto, mając na uwadze, że od tych należnością nie są odprowadzane składki na ubezpieczenie zdrowotne i społeczne oraz podatek dochodowy.

Najniższe wynagrodzenie miesięczne w 2021 r. wynosiło 2.800,00 zł brutto, a zatem 2.061,67 zł netto. W skali miesiąca pracownik pracuje przeciętnie 22 dni, a zatem 176 godzin, co daje stawkę 11,71 zł netto za godzinę pracy.

Najniższe wynagrodzenie miesięczne w 2022 r. wynosiło 3.010,00 zł brutto, a zatem 2.363,56 zł netto. W skali miesiąca pracownik pracuje przeciętnie 22 dni, a zatem 176 godzin, co daje stawkę 13,43 zł netto za godzinę pracy.

Mając na uwadze powyższe za okres 14 tygodni po wyjściu ze szpitala należało się odszkodowanie w kwocie 3.248,43 zł. Za ten okres pozwany wypłacił powodowi przed wszczęciem postępowania kwotę 5.292,00 zł a więc kwotę wyższą niż należna.

Za następny okres, za który powód zażądał zwrotu kosztów opieki w pozwie powodowi należy się odszkodowanie w kwocie 1.007,25 zł.

Sąd zasądził zatem od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania kwotę 2.087,25 zł a w pozostałym zakresie żądanie odszkodowania oddalił jako niezasadne.

Z uwagi na to, iż pozew zawierający żądania odszkodowawcze, uwzględnione wyrokiem, doręczony został pozwanemu w dniu 5 października 2023 r., odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 2.087,25 zł Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda od dnia 5 listopada 2023 r. do dnia zapłaty a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek Sąd oddalił.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie powód nie ma interesu prawnego w ustalaniu odpowiedzialności na przyszłość. Przede wszystkim z niczego nie wynika prawdopodobieństwo czy możliwość wystąpienia u niego nowej szkody a ponadto nie wykazał on jakie to trudności dowodowe zaistniałyby gdyby jednak taka szkoda wystąpiła. Hipotetycznie zakładając nawet, że jakaś nowa szkoda w przyszłości się ujawni i powód chciałby dochodzić odszkodowania to z uwagi na regulację zawartą w art. 442¹ § 3 kc nie zachodzi niebezpieczeństwo przedawnienia roszczenia przed ujawnieniem szkody ale powód i tak będzie musiał wykazać, że szkoda powstała, jaki jest jej rozmiar oraz związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zdarzeniem z dnia 6 października 2021 r. Tych trzech kwestii natomiast nie zabezpiecza mu blankietowy wyrok ustalający odpowiedzialność pozwanego na przyszłość. Tym samym sytuacja procesowa powoda w ewentualnym przyszłym procesie nie będzie ani bardziej ani mniej korzystna od sytuacji każdej innej osoby dochodzącej roszczeń odszkodowawczych, natomiast obecny wyrok zasądzający na rzecz powoda zadośćuczynienie i odszkodowanie jest udokumentowanym ustaleniem odpowiedzialności odszkodowawczej określonego podmiotu zobowiązanego do pokrycia szkody z określonego co do daty, miejsca i okoliczności zdarzenia. Sąd zatem oddalił żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za szkodę doznaną przez powoda.

Powód dochodził w przedmiotowym procesie zasądzenia kwoty 158.370,00 zł. Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 94.087,25 zł. Żądania powoda zatem uwzględnione zostały w 59 %. Zgodnie z art. 100 kpc w takiej też proporcji Sąd rozdzielił koszty procesu.

Na poniesione przez powoda koszty procesu złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 7.919,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 5.400,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 6 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1964) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W sumie powód poniósł koszty procesu w wysokości 13.336,00 zł.

Poniesione przez pozwanego koszty procesu to wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 5.400,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 6 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W sumie pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 5.417,00 zł.

Łącznie zatem koszty postępowania poniesione przez strony wyniosły 18.753,00 zł. Powód powinien ponieść 41 % tych kosztów a więc kwotę 7.688,73 zł. Ponieważ poniósł on wyższe koszty Sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego kwotę 5.647,27 zł tytułem częściowego zwrotu poniesionych kosztów procesu.

W sprawie pozostały nie pokryte koszty opinii biegłych w kwocie 14.258,64 zł i koszty dokumentacji medycznej powoda w kwocie 160,39 zł. Łącznie nie pokryte koszty procesu wyniosły 14.419,03 zł.

Co do nie pokrytych kosztów procesu to Sąd na podstawie 113 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025, poz. 1228 ze zm.) zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu 41 % tych kosztów czyli kwotę 5.911,80 zł i kwotę tą nakazał ściągnąć z zasądzonego od pozwanego na jego rzecz roszczenia a na podstawie art. 113 ust. 1 powołanej ustawy zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 8.507,23 zł, która stanowi 59 % tych kosztów i odpowiada stosunkowi, w jakim pozwany przegrał sprawę.

W sprawie pozostały nie rozliczone uiszczone przez strony zaliczki w kwotach po 2.000,00 zł wobec czego na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał zwrócić im te zaliczki.

Dodano: 30 grudnia 2025, Opublikował(a): Iwona Bartel
Podmiot udostępniający informację: Sąd Okręgowy w Sieradzu
Osoba, która wytworzyła informację: sędzia Dagmara Kos
Data wytworzenia informacji: 28 listopada 2025