Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Sieradzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 października 2022 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sławomir Matusiak

Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Krysiak

po rozpoznaniu na rozprawie 7 października 2022 roku w Sieradzu

sprawy z powództwa K. M.

przeciwko Przedsiębiorstwu (...) Spółce Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C.

o sprostowanie świadectwa pracy, wynagrodzenie za pracę, zasiłek chorobowy i odprawę

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu - Sądu Pracy

z dnia 10 maja 2022 roku sygn. akt IV P 49/20

1.  oddala apelację,

2.  zasądza od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C. na rzecz K. M. 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję.

Sygn.akt IV Pa 19/22

UZASADNIENIE

W pozwie, skierowanym przeciwko Przedsiębiorstwu (...) Spółce Akcyjnej, K. M. wniósł o sprostowanie świadectwa pracy oraz zasądzenie wynagrodzenia za pracę i świadczeń chorobowych wraz ze skapitalizowanymi odsetkami za opóźnienie, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i odprawy pieniężnej z odsetkami za opóźnienie od dnia 21 listopada 2019 r. do dnia zapłaty oraz wkładu wniesionego do kasy zapomogowo - pożyczkowej. Po sprecyzowaniu powództwa K. M. domagał się ostatecznie zasądzenia kwoty 7.315,67 zł tytułem wynagrodzenia i świadczenia chorobowego za 2019 rok, stanowiącej różnicę między kwotą deklarowaną przez pozwanego w PIT, a kwotą otrzymaną przez powoda na rachunek bankowy, kwoty 19.764,00 zł tytułem dodatku stażowego za okres od sierpnia 2018 roku do sierpnia 2019 roku, kwoty 7.880,79 zł tytułem odszkodowania za okres wypowiedzenia, kwoty 7.880,79 zł tytułem odprawy za rozwiązanie umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy oraz sprostowania świadectwa pracy z 18 czerwca 2020 r. w ten sposób, aby w punkcie 4 a) i b) w miejsce dotychczasowej treści wpisać, iż stosunek pracy ustał przez oświadczenie pracodawcy z zachowaniem okresu wypowiedzenia z powodu likwidacji zakładu pracy art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 41 ¹ § 1 k.p. i w miejsce daty zakończenia stosunku pracy 09 sierpnia 2019 r. wpisać datę 20 listopada 2019 r.

W uzasadnieniu żądania powód podniósł, iż w związku z likwidacją oddziału pozwanego Przedsiębiorstwa w P. obejmującego warsztat, w którym zatrudniony był w charakterze mechanika, zwrócił się do pracodawcy pismem z dnia 07 sierpnia 2019 r. o rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia z uwagi na likwidację Przedsiębiorstwa. Pozwany rozwiązał z powodem umowę o pracę pismem z dnia 09 sierpnia 2019 r. bez wypowiedzenia z uwagi na niezdolność do pracy z tytułu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. W sprawie sygnatura akt IV P 31/19 Sąd Rejonowy w Wieluniu zasądził na rzecz powoda od pozwanego odszkodowanie za bezpodstawne rozwiązanie umowy o pracę. Zdaniem powoda, oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę, doręczone mu w dniu 20 sierpnia 2019 r., należy traktować jak oświadczenie pozwanego o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, upływającym w dniu 20 listopada 2019 r. W związku z tym powód domaga się odszkodowania za trzymiesięczny okres wypowiedzenia. Powód dowodził, iż nie otrzymał wynagrodzenia i świadczeń chorobowych za lata 2018/2019 oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; nadto domagał się zasądzenia odprawy pieniężnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

Wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania strona pozwana podniosła, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r. Sąd Rejonowy w Wieluniu zasądził na rzecz powoda odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, w związku z czym świadectwo pracy powoda zostało uzupełnione o informację, wynikającą z ww. orzeczenia. Pozwany zwrócił przy tym uwagę, że powód pominął złą sytuację finansową Przedsiębiorstwa, w którym sukcesywnie zwalniani są pracownicy z uwagi na trwający proces likwidacji i brak środków na bieżące funkcjonowanie a jednocześnie podejmowane są działania restrukturyzacyjno-naprawcze w celu odzyskania płynności finansowej.

Wyrokiem, wydanym w dniu 10 maja 2022 r., Sąd Rejonowy w Wieluniu:

w pkt 1.zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C. na rzecz powoda K. M. kwotę 6.817,09 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego;

w pkt 2. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C. na rzecz powoda K. M. kwotę 7.880,79 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 listopada 2019 r. do dnia zapłaty tytułem odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników;

w pkt 3. nakazał pozwanemu Przedsiębiorstwu (...) Spółce Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C. sprostować świadectwo pracy z dnia 18 czerwca 2020 r. wydane powodowi K. M. w ten sposób, iż w punkcie 1. w miejsce: „w okresie od 01.09.1981 r. do 09.08.2019 r.” wpisać: „w okresie od 01.09.1981 r. do 20.08.2019 r.” oraz w punkcie 4 a) w miejsce: „art. 30 § 1 pkt 3 w związku z art. 53 § 1 pkt 1 b Kodeksu pracy” wpisać: „art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu pracy w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1969).”;

w pkt 4.oddalił powództwo w pozostałej części;

w pkt 5.nie obciążył powoda K. M. kosztami postępowania na rzecz pozwanego Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w C.;

w pkt 6. wyrokowi w punkcie 1. nadał rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.500 zł.

Rozstrzygnięcie to zostało poprzedzone następującymi ustaleniami Sądu Rejonowego i ich oceną prawną:

K. M. od 1 września 1981 r. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) w Częstochowie Spółce Akcyjnej na podstawie umowy o pracę, od 1998 r. wykonując pracę na stanowisku mechanik napraw pojazdów samochodowych w stacji obsługi w Oddziale (...) w P., która została zlikwidowana, a z pracownikami stacji rozwiązano umowy o pracę. Troje pracowników otrzymało początkowo etaty zmywaczy autobusów. Kilka lat temu powód otrzymał propozycję pracy w C., której nie przyjął z uwagi na znaczną odległość od miejsca zamieszkania i brak możliwości dojazdu na godzinę 6.00 do pracy. Od 13 czerwca 2019 r. powód przebywał na zwolnieniu chorobowym do 13 czerwca 2019 r., zaś w dniu 11 czerwca 2019 r. lekarz orzecznik ZUS wydał orzeczenie o istnieniu okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień powoda do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy. W piśmie z dnia 12 czerwca 2019 r. ZUS poinformował powoda o zgłoszeniu zarzutu wadliwości orzeczenia i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia komisji lekarskiej Zakładu. Orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 25 lipca 2019 r. K. M. uznany został za częściowo niezdolnego do pracy do 30 września 2020 r.; datę początkową powstania częściowej niezdolności do pracy określono na 25 maja 2017 r. Decyzją ZUS z dnia 31 lipca 2019 r. odmówiono powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 14 czerwca 2019 r. z uwagi na wydanie przez komisję lekarską orzeczenia o częściowej niezdolności powoda do pracy do 30 września 2020 r., w związku z którą powód mógł ubiegać się o rentę z tytułu niezdolności do pracy. W dalszym ciągu ustaleń Sąd Rejonowy wskazał, iż pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r. powód, który formalnie nadal zajmował stanowisko mechanika mimo likwidacji warsztatu, zwrócił się do pracodawcy o rozwiązanie stosunku pracy na takich samych zasadach, jak z innymi mechanikami z warsztatu w P., którzy zostali zwolnieni z uwagi na likwidację etatów. Oświadczeniem z dnia 9 sierpnia 2019 r., doręczonym w dniu 20 sierpnia 2019 r., pracodawca rozwiązał z powodem umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, wskazując jako przyczynę niezdolność do pracy z tytułu choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze trzy miesiące.

W dniu 9 sierpnia 2019 r. pracodawca wystawił świadectwo pracy, w którym stwierdził, iż K. M. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) Spółce Akcyjnej od dnia 01 września 1981 r. do dnia 09 sierpnia 2019 r. W punkcie 4. świadectwa pracodawca wskazał, iż stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia art. 30 § 1 pkt 3 k.p. w związku z art. 53 § 1 pkt 1 b k.p.

Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r. sygn. akt IV P 31/19, Sąd Rejonowy w Wieluniu zasądził na rzecz powoda od Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w kwocie 7. 880,79 zł. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy podniósł, iż w chwili zakończenia zwolnienia chorobowego, przed wydaniem przez ZUS decyzji w sprawie odmowy prawa powoda do świadczenia rehabilitacyjnego i przed wydaniem decyzji o uznaniu powoda za częściowo niezdolnego do pracy, w pozwanym Przedsiębiorstwie w Oddziale w P. nie było pracy dla powoda; stanowisko pracy powoda faktycznie już nie istniało i nie było innego stanowiska, na którym powód mógłby kontynuować zatrudnienie. Pracodawca, mimo stwierdzenia jakoby powód miał zapewnioną pracę w C., nie dokonał wypowiedzenia warunków pracy i płacy ani nie zawarł z powodem porozumienia co do zmiany miejsca świadczenia pracy. Rozwiązując z powodem stosunek pracy pozwany w sposób niewłaściwy i nieuzasadniony zastosował przepis art. 53 § 1 pkt 1 lit. b. Powód po zakończeniu zwolnienia chorobowego nie pobierał świadczenia rehabilitacyjnego, które zgodnie z orzeczeniem z 11 czerwca 2019 r. miał mieć przyznane na okres 4 miesięcy i ostatecznie został uznany decyzją z dnia 25 lipca 2019 r. za częściowo niezdolnego do pracy do 30 września 2020 r. Niezależnie od decyzji ZUS o uznaniu powoda za częściowo niezdolnego do pracy powód nie mógł wrócić do pracy, ponieważ nastąpiła likwidacja stanowiska pracy powoda w warsztacie, a jednocześnie pozwany nie dysponował innym wolnym stanowiskiem pracy w P., na które mógł skierować powoda. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Sieradzu oddalił apelację pozwanego od ww. wyroku.

W dniu 18 czerwca 2020 r. pracodawca wystawił powodowi świadectwo pracy, w którym w punkcie 8. zamieścił informacje o wydanych wyrokach Sądu Rejonowego w Wieluniu sygn. akt IV P 31/19 i Sądu Okręgowego w Sieradzu sygn. akt IV Pa 9/20.

Sąd Rejonowy ustalił nadto, iż po zakończeniu zwolnienia chorobowego do dnia doręczenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę – w okresie od 14 czerwca 2019 r. do 20 sierpnia 2019 r. – powód nie otrzymał wynagrodzenia za pracę. Stosownie do opinii biegłego sądowego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw, gospodarki materiałowej i zatrudnienia i płac A. G., wynagrodzenie powoda w lipcu 2019 roku wynosiło 3.019,82 zł; wynagrodzenie powoda za cały miesiąc czerwiec 2019 r. za pracę w wymiarze 152 godzin ustalono na kwotę 2.510,63 zł a za cały miesiąc sierpień 2019 roku za pracę w wymiarze 168 godzin na kwotę 2.765,23 zł.

Sąd meriti wskazał, że w okresie od sierpnia 2017 roku do 13 czerwca 2019 r. pozwany naliczył i wypłacił powodowi należności ze stosunku pracy stosując prawidłowy algorytm obliczeń zasiłku chorobowego z uwzględnieniem dodatku stażowego zgodnie z § 33 i § 31 pkt b Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z 20 listopada 2014 r. W tym okresie pracodawca przyjął podstawę naliczania zasiłku chorobowego w wysokości 100 %, wyższą od minimalnego wynagrodzenia. Wysokość wypłaconych we wskazanym okresie należności jest o 531,14 zł niższa od kwoty, która powinna być wypłacona zgodnie z wyliczeniami biegłego sądowego z zakresu ekonomiki przedsiębiorstw, gospodarki materiałowej i zatrudnienia i płac A. G.. Aktualny status prawny pozwanego określony został podjętą w dniu 18 października 2019 r. uchwałą Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Przedsiębiorstwa (...)w C. Spółki Akcyjnej w sprawie rozwiązania i likwidacji spółki.

Reasumując wyniki postępowania dowodowego Sąd I instancji stwierdził, iż łączący strony stosunek pracy ustał w dniu doręczenia powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia co miało miejsce 20 sierpnia 2019 r.; jednocześnie za okres od dnia 14 czerwca 2019 r. do dnia zakończenia stosunku pracy w dniu 20 sierpnia 2019 r. powód nie otrzymał wynagrodzenia za pracę w kwocie ustalonej zgodnie z opinią biegłego sądowego z zakresu zatrudnienia i płac A. G.: 3.3019,82 zł za lipiec, 1.422,73 zł za 17 dni czerwca oraz 1843,40 zł za 20 dni sierpnia. Ponadto, stosownie do obliczeń biegłego, za okres od sierpnia 2017 roku do 13 czerwca 2019 r. pracodawca wypłacił powodowi zasiłki chorobowe w kwocie niższej o 531,14 zł od łącznej sumy należnej za ten okres. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Rejonowy uwzględnił w pkt 1 wyroku powództwo o zapłatę wynagrodzenia i zasiłku chorobowego w łącznej kwocie 6.817,09 zł. Sąd Rejonowy zaznaczył, że stosownie do art. 80 zdanie drugie k.p. powód zachował prawo do wynagrodzenia za ten okres mimo niewykonywania pracy, ponieważ pozostawał nadal w zatrudnieniu, po zakończeniu zwolnienia chorobowego zgłosił gotowość do świadczenia pracy, a stanowisko powoda uległo już likwidacji. Z uwagi na to, że należności z tytułu wynagrodzenia i zasiłku chorobowego powinny być wypłacone powodowi do dnia zakończenia stosunku pracy, Sąd Rejonowy uwzględnił żądanie zasądzenia odsetek za opóźnienie od dnia 21 listopada 2019 r. W pozostałej części powództwo o zasądzenie wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego oraz dodatku stażowego, które zostały powodowi wypłacone, jako niezasadnie podlegało oddaleniu.

W ocenie Sądu I instancji na uwzględnienie zasługuje także żądanie zasądzenia na rzecz powoda odprawy w kwocie 7.880,79 zł na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw.z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1969), zgodnie z którym pracownikowi zatrudnionemu u danego pracodawcy od 2 do 8 lat przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1 ustawy. W tym aspekcie roszczenia Sąd I instancji odwołał się także do ustaleń poczynionych przez tenże Sąd w postępowaniu, prowadzonym w sprawie sygnatura akt IV P 31/19, wedle których w chwili zakończenia zwolnienia chorobowego powoda w dniu 13 czerwca 2019 r., przed wydaniem przez ZUS decyzji w sprawie odmowy prawa powoda do świadczenia rehabilitacyjnego i przed wydaniem decyzji o uznaniu powoda za częściowo niezdolnego do pracy, w pozwanym Przedsiębiorstwie w Oddziale w P., w którym zatrudniony był powód, nie było dla niego pracy. Stanowisko pracy powoda w warsztacie w P. faktycznie już nie istniało i nie było innego stanowiska, na którym powód mógłby kontynuować zatrudnienie. Pracodawca, mimo stwierdzenia jakoby powód miał zapewnioną pracę w C., nie dokonał wypowiedzenia warunków pracy i płacy ani nie zawarł z powodem porozumienia co do zmiany miejsca świadczenia pracy. Inicjatywa powoda, mająca doprowadzić do rozwiązania przez pracodawcę umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy w związku z likwidacją warsztatu mechanicznego w P. i likwidacją stanowiska mechanika, na którym był zatrudniony, nie znalazła akceptacji u pracodawcy, który rozwiązał stosunek pracy – w sposób niewłaściwy i nieuzasadniony na podstawie przepisu art. 53 § 1 pkt 1 lit. b. k.p. Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż niezależnie od decyzji ZUS o uznaniu powoda za częściowo niezdolnego do pracy, powód nie mógł wrócić do pracy, ponieważ nastąpiła likwidacja stanowiska pracy powoda w warsztacie, a jednocześnie pozwany nie dysponował innym wolnym stanowiskiem pracy w P., na które mógłby skierować powoda. Nawet gdyby powód nie został uznany ostatecznie za częściowo niezdolnego do pracy, to i tak nie miał możliwości powrotu do pracy, ponieważ stanowisko pracy powoda, zatrudnionego w charakterze mechanika, wraz z całym warsztatem zostało zlikwidowane. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd Rejonowy podniósł, iż przyczyną uzasadniającą rozwiązanie z powodem umowy o pracę, zaistniałą jeszcze przed zakończeniem zwolnienia chorobowego powoda w dniu 13 czerwca 2019 r. i uznaniem powoda decyzją ZUS za częściowo niezdolnego do pracy, była likwidacja warsztatu w oddziale pozwanego Przedsiębiorstwa w P. i brak możliwości kontynuacji zatrudnienia powoda na innym stanowisku pracy. W efekcie Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda odprawę w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie zgodnie z żądaniem powoda od 21 listopada 2019 r. mając na uwadze, iż odprawa przewidziana w art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników powinna być wypłacona pracownikowi w dniu zwolnienia z pracy.

Sąd Rejonowy uznał również za częściowo zasadne żądanie powoda sprostowania świadectwa pracy z dnia 18 czerwca 2020 r. Sąd meriti przytoczył treść art. 97 § 2 zdanie pierwsze k.p. stanowiącego, iż w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Z uwagi na podniesione wyżej okoliczności, uzasadniające zasądzenie odprawy przewidzianej w art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w ocenie Sądu meriti należało sprostować na podstawie art. 97 § 2 zdanie pierwsze k.p. wydane powodowi świadectwo pracy poprzez wskazanie, że stosunek pracy rozwiązany został z przyczyn niedotyczących pracownika, co ma znaczenie dla ustalenia ewentualnych uprawnień powoda z ubezpieczenia społecznego. Przypominając, iż pracodawca rozwiązał z powodem stosunek pracy na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. Sąd Rejonowy zaznaczył, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło wprawdzie w sposób niezgodny z prawem, co jednak nie zmienia okoliczności, iż pracodawca rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika, w związku z czym nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 97 § 3 k.p., który nakłada na pracodawcę obowiązek zamieszczenia w świadectwie pracy informacji, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę wyłącznie w wypadku, gdy rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę. Sąd Rejonowy w konsekwencji sprostował świadectwo pracy z dnia 18 czerwca 2020 r. w punkcie 4 a) poprzez wskazanie, iż rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło przez oświadczenie jednej ze stron bez zachowania okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia) i z przyczyn niedotyczących pracownika na podstawie art. 30 § 1 pkt 3 k.p. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Zdaniem Sądu Orzekającego sprostowaniu podlega również punkt 1. świadectwa pracy poprzez wskazanie prawidłowo okresu zatrudnienia powoda do dnia 20 sierpnia 2019 r., kiedy to faktycznie nastąpiło rozwiązanie umowy o pracę z powodem w związku z doręczeniem powodowi oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie żądanie sprostowania świadectwa pracy w pozostałej części w sposób wskazany przez powoda. Wynika to z faktu, że oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, mimo że dokonane zostało w sposób naruszający przepisy Kodeksu pracy, jest jednak skuteczne w chwili dojścia do powoda. Stosunek pracy w rzeczywistości rozwiązany został w dniu 20 sierpnia 2019 r., a nie w dniu 20 listopada 2019 r., jak podnosi powód. Zdaniem Sądu meriti nie znajduje uzasadnienia wskazanie w świadectwie pracy, iż stosunek pracy ustał w związku z ogłoszeniem upadłości lub likwidacji pracodawcy (art. 41 ¹ k.p.), co wynika z faktu, że umowa o pracę z powodem rozwiązana została w dniu 20 sierpnia 2019 r., zaś uchwała Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Przedsiębiorstwa (...) Spółki Akcyjnej w sprawie rozwiązania i likwidacji spółki podjęta została w dniu 18 października 2019 r. Tym samym z uwagi na rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w dniu 20 sierpnia 2019 r. Sąd Rejonowy oddalił żądanie powoda zasądzenia odszkodowania za okres wypowiedzenia, który według powoda miał trwać do 20 listopada 2019 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd Rejonowy zaznaczył, że mimo częściowego tylko uwzględnienia powództwa - w 35%, zachodziły przesłanki do nieobciążania powoda kosztami postępowania ze względu na zasadę słuszności przewidzianą w art. 102 k.p.c. Sąd I instancji miał na względzie sytuację materialną powoda, który przez dłuższy czas, po zakończeniu zwolnienia chorobowego, pozostawał bez żadnych świadczeń; dochodzenie w niniejszej sprawie roszczeń o charakterze pracowniczym, w tym istotnego dla powoda roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy, które to roszczenie co do zasady zostało uwzględnione. O rygorze natychmiastowej wykonalności do kwoty nieprzekraczającej jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 477 ² § 1 zdanie pierwsze k.p.c.

Apelację od rozstrzygnięcia, zawartego w pkt 1,2,3,5, i 6 wyroku Sądu Rejonowego wywiodła strona pozwana. Pełnomocnik pozwanej zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

I. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolne, nieuzasadnione, arbitralne i nie opierające się na wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego, a także sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, zasadami logicznego rozumowania oraz racjonalnego myślenia błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a w szczególności dowolną ocenę zeznań stron i świadka M. C. oraz dowolną ocenę dowodów z dokumentów, w tym tych znajdujących się w aktach osobowych powoda, tj. świadectwa pracy powoda, ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 23 stycznia 2020 roku, sygn. IV P 31/19, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.10, pisma ZUS k.12, orzeczenia komisji lekarskiej ZUS k.11, decyzji ZUS k. 14-14 verte, rozwiązania umowy o pracę k.16, rozwiązania umowy o pracę z potwierdzeniem odbioru i w konsekwencji:

1) niezasadne zasądzenie przez Sąd Rejonowy kwoty 6.817,09 zł z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił istotnej okoliczności, iż po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy, tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy co oznacza, że powodowi nie należy się wynagrodzenie za pracę i zasiłek chorobowy w kwocie 6.817,09 zł za okres 14.06.2019 r. – 20.08.2019 r. a ponadto powód nie świadczył w tym okresie pracy z własnej winy, gdyż pomimo braku zgłoszenia gotowości do pracy powód dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy w siedzibie Przedsiębiorstwa w C., z której to propozycji nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił, zasądzając od pozwanego świadczenie bez wzajemności ze strony powoda,

2) niezgodne z prawdą, błędne stwierdzenie Sądu, iż po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód zgłosił gotowość świadczenia pracy, podczas gdy powód nigdy nie zgłosił pracodawcy takiej gotowości do świadczenia pracy, tylko telefonicznie przekazał pracodawcy, że oczekuje na decyzję ZUS nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy, ponadto takie dowolne i arbitralne twierdzenie Sądu jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, gdyż nie ulega wątpliwości, iż wraz z upływem okresu zasiłkowego powód był przekonany, że będzie miał wypłacone świadczenie rehabilitacyjne, a o tym, że go nie otrzyma, dowiedział się dopiero, gdy doręczono mu decyzję ZUS z dnia 31 lipca 2019 r. co jednoznacznie oznacza, że powód nie zamierzał i nie chciał podjąć pracy, gdyż liczył na dalsze świadczenia; ponadto wbrew twierdzeniom Sądu, gdyby powód zgłosił gotowość do pracy to z pewnością zostałby skierowany na badania z zakresu medycyny pracy, gdyż oczywistym jest, że pracodawca nie mógł go dopuścić do pracy bez takich badań, na które powód się nie zgłosił, tym bardziej mając na uwadze okoliczność, że powód został częściowo uznany za niezdolnego do pracy,

3) niezasadne zasądzenie przez Sąd I instancji kwoty 7.880,79 zł. jako odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż powód kierując do pracodawcy pismo z dnia 7 sierpnia 2019 roku o rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia w rzeczywistości sam i z własnej inicjatywy rozwiązał z pozwaną umowę o pracę za wypowiedzeniem z przyczyn leżących po jego stronie, a ponadto Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała po stronie pozwanej z uwagi na okoliczność, iż powód w okresie 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku nie świadczył pracy na rzecz pozwanej ( wcześniej także jej nie świadczył, gdyż przebywał na zwolnieniu chorobowym ), a ponadto po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy i pomimo powyższego dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy w siedzibie przedsiębiorstwa pozwanej, tj. w C., z której to propozycji powód nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił,

4) niezasadne nakazanie pozwanemu sprostowania świadectwa pracy z dnia 18 czerwca 2020 roku, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż pracodawca na podstawie art. § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy uzupełnił treść wydanego uprzednio powodowi świadectwa pracy o dodatkową informację o prawomocnym orzeczeniu Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn.akt IV P 31/19, co oznacza, iż w przypadku powoda nie znajduje zastosowania § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia nakazujący wydanie mu nowego świadectwa pracy, albowiem rozwiązanie z powodem umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 pkt. 1b k.p. nie jest rozwiązaniem przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, a jest rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika, a zatem w tym przypadku nie znajduje zastosowania § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia.

Apelujący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu także naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie, niezastosowanie jego przepisów, błędną wykładnię lub nieprawidłową subsumcję pod stan faktyczny, a w szczególności naruszenie:

1.art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p. w zw. z art. 488 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. poprzez niezasadne zasądzenie przez Sąd I instancji kwoty 6.817,09 zł. z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego, podczas gdy:

- Sąd I instancji nie uwzględnił istotnej okoliczności, iż po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy co oznacza, że powodowi nie przysługuje wynagrodzenie za pracę i zasiłek chorobowy w kwocie 6.817,09 zł. za okres 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku, a ponadto powód nie świadczył w tym okresie pracy z własnej winy, gdyż pomimo braku zgłoszenia gotowości do pracy, powód dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa w C., z której to propozycji powód nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił, zasądzając od pozwanego świadczenie bez wzajemności ze strony powoda, tj. bez świadczenia wzajemnego czyli pracy,

- niezgodne z prawdą - błędne stwierdzenie Sądu, że po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód zgłosił gotowość do świadczenia pracy, podczas gdy powód nigdy nie zgłosił pracodawcy takiej gotowości do świadczenia pracy, tylko telefonicznie przekazał pracodawcy, że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy, ponadto takie dowolne i arbitralne twierdzenie Sądu jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, gdyż nie ulega wątpliwości, iż wraz z upływem okresu zasiłkowego powód był przekonany, że będzie miał wypłacone świadczenie rehabilitacyjne, a o tym, że go nie otrzyma, dowiedział się dopiero, gdy doręczono mu decyzję ZUS z dnia 31 lipca 2019 r. co jednoznacznie oznacza, że powód nie zamierzał podjąć pracy, gdyż liczył na dalsze świadczenia z ubezpieczenia społecznego, ponadto wbrew twierdzeniom Sądu, gdyby powód zgłosił gotowość do pracy to z pewnością zostałby skierowany na badania z zakresu medycyny pracy, gdyż oczywistym jest, że pracodawca nie mógł go dopuścić do pracy bez takich badań, na które powód się nie zgłosił, tym bardziej mając na uwadze okoliczność, że został częściowo uznany za niezdolnego do pracy, co można ocenić w kontekście nadużycia prawa ze strony powoda żądającego zapłaty - świadczenia bez świadczenia wzajemnego i bez gotowości do niego,

2)art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 10 ust. 1 ww. ustawy polegające na ich błędnej wykładni poprzez niezasadne zasądzenie przez Sąd I instancji kwoty 7.880,79 zł., tytułem odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż powód kierując do pracodawcy pismo z dnia 7 sierpnia 2019 r. o rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia w rzeczywistości sam rozwiązał z pozwaną umowę o pracę za wypowiedzeniem z przyczyn leżących po jego stronie, ponadto Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała po stronie pozwanej z uwagi na okoliczność, iż powód w okresie 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku nie świadczył pracy na rzecz pozwanej ( wcześniej także jej nie świadczył, gdyż przebywał na zwolnieniu chorobowym ) i nie zamierzał jej świadczyć oraz po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy, tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy, a pomimo powyższego dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa pozwanej, tj. w C., z której to propozycji powód nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił,

3)§ 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy w zw. z § 7 ust. 4 ww. Rozporządzenia, poprzez niezasadne nakazanie pozwanemu sprostowania świadectwa pracy z dnia 18 czerwca 2020 roku, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż pracodawca na podstawie art. § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy uzupełnił treść wydanego uprzednio powodowi świadectwa pracy o dodatkową informację o prawomocnym orzeczeniu Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt IV P 31/19, co oznacza, iż w przypadku powoda nie znajduje zastosowania § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia nakazujący wydanie mu nowego świadectwa pracy, albowiem rozwiązanie z powodem umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 pkt. 1b k.p. nie jest rozwiązaniem przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika, a jest rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika, a zatem w tym przypadku nie znajduje zastosowania § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia,

- art. 8 k.p. w zw. z art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p. poprzez niezasadne zasądzenie przez Sąd I instancji kwoty 6.817,09 zł. z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego, podczas gdy Sąd I instancji nie uwzględnił istotnej okoliczności, iż w okresie 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku powód nie świadczył pracy z własnej winy, a ponadto pomimo braku zgłoszenia gotowości do pracy powód dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa w C., z której to propozycji powód świadomie nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił, zasądzając od pozwanego świadczenie bez wzajemności ze strony powoda, co należy oceniać w kontekście nadużycia prawa ze strony powoda,

4) art. 8 k.p. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 10 ust. 1 ww. ustawy poprzez niezasadne zasądzenie przez Sąd I instancji kwoty 7.880,79 zł. tytułem odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników; Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała po stronie pozwanej z uwagi na okoliczność, iż powód w okresie 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku nie świadczył pracy na rzecz pozwanej ( wcześniej także jej nie świadczył, gdyż przebywał na zwolnieniu chorobowym ) i nie zamierzał jej świadczyć oraz po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy, a pomimo powyższego dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa pozwanej, tj. w C., z której to propozycji powód nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił, co należy ocenić w kontekście nadużycia prawa ze strony powoda.

5) art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c., poprzez niezasądzenie przez Sąd I instancji kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pozwanej pomimo okoliczności, że strona powodowa przegrała aż w 65 %, co nie upoważniało Sądu do zastosowania zasady słuszności na podstawie art. 102 k.p.c. i odstąpienia od obciążenia powoda kosztami postępowania na rzecz pozwanej.

Mając na uwadze podniesione zarzuty apelujący wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku w części, tj. w pkt. 1, pkt. 2, pkt. 3, pkt. 5 i pkt. 6 i oddalenie powództwa w całości,

- zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, za postępowanie przed Sądem I i II instancji liczonych od wszystkich roszczeń powoda.

W apelacji pozwanej został zawarty także oparty o art. 382 k.p.c. wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka R. C. dla wykazania faktu, że powód telefonicznie przekazując pracodawcy do działu kadr, tj. do ww. świadka informację, że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawił gotowości i woli podjęcia i świadczenia pracy na rzecz pracodawcy. W uzasadnieniu wniosku apelujący wskazał, iż potrzeba powołania tego dowodu w sprawie wynikła dopiero na etapie postępowania apelacyjnego z uwagi na okoliczność, iż przed Sądem I instancji żadna ze stron nie podnosiła powyższych kwestii związanych z gotowością i wolą powoda podjęcia i świadczenia pracy na rzecz pracodawcy, które to okoliczności zostały nieoczekiwane podniesione i rozstrzygnięte przez Sąd I instancji dopiero w uzasadnieniu wyroku.

Zdaniem apelującego, Sąd I instancji naruszył przepisy prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolne, nieuzasadnione, arbitralne i nie opierające się na wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego, a także sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego, zasadami logicznego rozumowania oraz racjonalnego myślenia błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a w szczególności dowolną ocenę zeznań stron oraz dowolną ocenę dowodów z dokumentów w tym tych, znajdujących się w aktach osobowych powoda, tj. świadectwa pracy powoda, ustaleń faktycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 23 stycznia 2020 roku, sygn. IV P 31/19, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.10, pisma ZUS k.12, orzeczenia komisji lekarskiej ZUS k.11, decyzji ZUS k. 14-14 verte, rozwiązania umowy o pracę k. 16, rozwiązania umowy o pracę z potwierdzeniem odbioru. Jako konsekwencję powyższych naruszeń przepisów postępowania pełnomocnik pozwanej uznał także m.in. naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie, niezastosowanie jego przepisów, błędną wykładnię lub nieprawidłową subsumcję pod stan faktyczny, a w szczególności naruszenie art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p. w zw. z art. 488 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p., art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy ww. ustawy, § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy w zw. z § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia, art. 8 k.p. w zw. z art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p., art. 8 k.p. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 10 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 3 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c.

Zdaniem apelującego brak jest podstaw faktycznych i prawnych dla zasądzenia na rzecz powoda kwoty 6.817,09zł. tytułem wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego, co wynika z faktu, że powód w okresie 14 czerwca 2019 roku - 20 sierpnia 2019 roku nie świadczył pracy z własnej winy, gdyż po zakończeniu zwolnienia chorobowego nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy tylko telefonicznie przekazał pracodawcy do działu Kadr do p. R. C., że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy. Mimo to pracodawca zaproponował, aby powód wykonywał pracę na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa w C., z której to propozycji powód nie skorzystał i których to okoliczności Sąd I instancji nie uwzględnił, zasądzając od pozwanego świadczenie bez świadczenia wzajemnego ze strony powoda. Pełnomocnik pozwanej podkreślił, że zasądzenie wynagrodzenia bez świadczenia ekwiwalentnego ze strony powoda i nawet bez zgłoszenia gotowości do świadczenia pracy stanowi naruszenie przepisów prawa, tj. art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p. w zw. z art. 488 § 1 i § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Nie uwzględnienie powyższych okoliczności przez Sąd Rejonowy winno być ocenione także w kontekście nadużycia prawa ze strony powoda, tj. naruszenia art. 8 k.p. w zw. z art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p.

Zdaniem apelującego Sąd I instancji niezgodne z prawdą i błędnie stwierdził, że po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód zgłosił gotowość do świadczenia pracy, podczas gdy powód nigdy nie zgłosił pracodawcy takiej gotowości, tylko telefonicznie przekazał pracodawcy, że oczekuje na decyzję ZUS, nie przejawiając woli podjęcia i świadczenia pracy. Pełnomocnik pozwanej zwrócił uwagę, iż takie dowolne i arbitralne twierdzenie Sądu jest sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, gdyż nie ulega wątpliwości, iż wraz z upływem okresu zasiłkowego powód był przekonany, że będzie miał wypłacone świadczenie rehabilitacyjne, a o tym, że go nie otrzyma, dowiedział się dopiero gdy doręczono mu decyzję ZUS z dnia 31 lipca 2019 r. co jednoznacznie oznacza, że powód nie zamierzał podjąć pracy, gdyż liczył na dalsze świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Apelujący zaznaczył, że gdyby w rzeczywistości powód zgłosił gotowość do pracy, to wówczas zostałby skierowany na badania z zakresu medycyny pracy, skoro pracodawca nie mógł go dopuścić do pracy bez takich badań, dodatkowo zaś fakt uznania powoda za częściowo niezdolnego do pracy winien być oceniony w kontekście nadużycia prawa ze strony powoda.

W ocenie apelującego, przyjmując w ślad za stwierdzeniem Sądu I instancji, iż ,,decyzją ZUS z dnia 31 lipca 2019 r. odmówiono powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od 14 czerwca 2019 r. z uwagi na wydanie przez komisję lekarską orzeczenia o częściowej niezdolności powoda do pracy do 30 września 2020 r., w związku z którą powód mógł ubiegać się o rentę z tytułu niezdolności do pracy" zasadnym jest przyjęcie wniosku, że skoro Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił wypłaty świadczenia, to tym bardziej pracodawca, tj. pozwana nie była uprawniona do wypłacenia zasiłku za okres od 14 czerwca 2019 r. do 20 sierpnia 2019 r. Wskazując, że prawo do wynagrodzenia i zasiłku chorobowego przysługuje pracownikowi tylko w określonych sytuacjach na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa apelujący stwierdził, że w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym nie było podstawy do wypłaty powodowi ani wynagrodzenia ani zasiłku chorobowego.

Pełnomocnik pozwanej podniósł, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, przyjmującym iż ,,stosownie do treści przepisu art. 80 zdanie drugie k.p. powód zachował bowiem prawo do wynagrodzenia za ten okres mimo nie wykonywania pracy, ponieważ pozostawał nadał w zatrudnieniu, po zakończeniu zwolnienia chorobowego zgłosił gotowość do świadczenia pracy, a stanowisko powoda uległo już likwidacji”, gdyż jest ono dowolne, arbitralne i nieprawdziwe, ponieważ opiera się stwierdzeniu, że po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód zgłosił gotowość do świadczenia pracy, podczas gdy w rzeczywistości K. M. nie zgłosił się do pracodawcy tylko telefonicznie poinformował, że oczekuje na decyzję ZUS, będąc przekonanym i licząc, że będzie miał wypłacone świadczenie rehabilitacyjne i nie zamierzał świadczyć pracy. Apelujący zaakcentował, że gdyby powód rzeczywiście zgłosił gotowość do pracy, to z pewnością stawiłby się w pracy, złożył pismo, otrzymał skierowanie na badania z zakresu medycyny pracy. Wbrew ustaleniom Sądu Rejonowego powód nie wyraził woli podjęcia pracy w jakikolwiek sposób określony w art. 81 § 1 k.p. Zasądzone na rzecz powoda wynagrodzenie za pracę za okres 14 czerwca 2019 r. do 20 sierpnia 2019 r. należałoby się pracownikowi jedynie za pracę wykonaną, o czym stanowi art. 80 zd. 1 k.p. Jeżeli zaś po zwolnieniu chorobowym tj., od 14 czerwca powód był zdolny i gotowy do pracy, to należałoby zadać pytanie, dlaczego po tej dacie nie stawił się w miejscu pracy. W rzeczywistości w rozmowach telefonicznych z pracownikami pozwanej powód twierdził, że czeka na wydanie kolejnych decyzji i na rehabilitację, dlatego chcąc uniknąć zwolnienia dyscyplinarnego z powodu niestawienia się w miejscu pracy i niewykonywania pracy na rzecz pozwanej powód usprawiedliwił swoją nieobecność z uwagi na okoliczność, że pracy nie wykonywał. Nadto w sytuacji, kiedy powód musiał złożyć do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o świadczenie rehabilitacyjne, to z faktu tego należy wyprowadzić logiczny i konsekwentny wniosek, że skoro powód złożył dokumenty do ZUS związane z ubieganiem się o świadczenie rehabilitacyjne, to nie chciał oraz nie zamierzał świadczyć pracy na rzecz pozwanej, nie będąc tym bardziej gotowy do jej wykonywania w myśl dyspozycji art. 81 § 1 k.p. Apelujący zaakcentował, iż wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego pracodawca nie miał nawet możliwości złożenia powodowi na piśmie formalnego wypowiedzenia warunków pracy i płacy ani zawarcia z nim porozumienia co do zmiany miejsca świadczenia pracy, gdyż powoda nie było w pracy, natomiast gdy pozwana w 2017 roku zamierzała zawrzeć z powodem takie porozumienie w zakresie zmiany miejsca świadczenia pracy to powód go nie podpisał i w tym momencie odszedł na zwolnienie chorobowe.

Podnosząc, że na rzecz powoda niezasadnie została zasądzona kwotę 7.880,79 zł., tytułem odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników pełnomocnik pozwanej zwrócił uwagę, iż Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, iż powód kierując do pracodawcy pismo z dnia 7 sierpnia 2019 r. o rozwiązanie umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia w rzeczywistości sam rozwiązał z pozwaną umowę o pracę za wypowiedzeniem z przyczyn leżących po jego stronie. Ponadto Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała po stronie pozwanej z uwagi na okoliczność, iż powód w okresie 14 czerwca 2019 r. - 20 sierpnia 2019 r. w ogóle nie świadczył pracy na rzecz pozwanej, a wcześniej także jej nie świadczył, gdyż przebywał na zwolnieniu chorobowym po zakończeniu którego nie zgłosił gotowości do świadczenia pracy. Jednocześnie nieprzyjęcie przez powoda propozycji wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i na identycznych warunkach pracy i płacy, w siedzibie przedsiębiorstwa pozwanej, tj. w C., winno być ocenione jako naruszenie przepisów art. 8 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników w zw. z art. 10 ust. 1 ww. ustawy.

W ocenie apelującego Sąd I instancji niezasadnie nakazał pozwanemu sprostowanie świadectwa pracy z dnia 18 czerwca 2020 r. Rozstrzygniecie to nie uwzględnia faktu, iż zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy, pracodawca uzupełnił treść wydanego powodowi uprzednio świadectwa pracy o dodatkową informację o prawomocnym orzeczeniu Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawie o sygn. akt IV P 31/19 z dnia 23 stycznia 2020 r. W związku z powyższym, w przypadku powoda nie znajduje zatem zastosowania § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia, nakazujący wydanie powodowi nowego świadectwa pracy, albowiem rozwiązanie z powodem umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 pkt. 1b Kodeksu pracy nie jest rozwiązaniem przez pracodawcę umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Innymi słowy, rozwiązanie umowy o pracę na podstawie art. 53 § 1 pkt. 1b Kodeksu pracy jest rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia bez winy pracownika, a zatem w tym przypadku nie znajduje zastosowania § 7 ust. 4 ww. Rozporządzenia.

Pełnomocnik pozwanej zaznaczył, że Sąd I instancji niezasadnie nie zasądził na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, pomimo okoliczności, że strona powodowa przegrała aż w 65 %. Tym samym Sąd I instancji nie był upoważniony do zastosowania zasady słuszności na podstawie art. 102 k.p.c. i odstąpienia od obciążenia powoda kosztami postępowania na rzecz pozwanej.

W ocenie apelującego nie można przyjąć, iż powód nabył uprawnienie do uzyskania zasądzonych na jego rzecz świadczeń, tj. kwoty 6.817,09 zł. z tytułu wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego oraz kwoty 7.880,79 zł., tytułem odprawy pieniężnej z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, albowiem żądanie przez pracownika ww. świadczeń, biorąc pod uwagę okoliczność, że powód otrzymał już odszkodowanie za okres wypowiedzenia na podstawie art. 56 § 1 k.p. w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, należy uznać za nadużycie prawa podmiotowego zgodnie z art. 8 k.p. Okoliczności sprawy dotyczące tego, iż przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała po stronie pozwanej, powód nie wykonywał pracy w okresie 14 czerwca 2019 r. do 20 sierpnia 2019 r., nie zamierzał jej wykonywać i nie zgłosił gotowości do pracy a w okresie bezpośrednio poprzedzającym ww. okres był na zwolnieniu chorobowym, nie był zdolny i gotowy do pracy, nie stawił się w miejscu pracy, dostał propozycję wykonywania pracy na tym samym stanowisku co dotychczas, tj. mechanika i w zasadzie na identycznych warunkach pracy i płacy i utrudniał, a wręcz uniemożliwiał pozwanej zawarcie porozumienia w zakresie zmiany miejsca pracy, oczekując na dalsze świadczenia z ZUS, nie wykonując żadnej pracy na rzecz pozwanej, winny być w ocenie apelującego zakwalifikowane w kontekście nadużycia prawa podmiotowego na podstawie art. 8 k.p. i nie mogą one tym samym korzystać z ochrony.

W odpowiedzi na apelację pełnomocnik powoda wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania za II instancję. Pełnomocnik powoda zaoponował także co do uwzględnienia wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka R. C. zgłoszonego na etapie postępowania apelacyjnego, określając go jako spóźniony. W ocenie strony powodowej przeciwko uwzględnieniu tego wniosku, który pozwany mógł zgłosić podczas blisko dwuletniego postępowania pierwszoinstancyjnego przemawia także fakt, iż świadek ten był już słuchany w postępowaniu przed Sądem l instancji w postępowaniu o sygn. akt IV P 31/19 a zeznania tego świadka, jak też świadka D. H. (kierownika placówki), stwierdzającego iż po stawieniu się powoda w pracy oznajmił mu, że nie ma tu dla niego pracy, zostały wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji. Fakty te przeczą większości zarzutów apelacyjnych, dotyczących niestawienia się powoda do pracy. Pełnomocnik powoda zwrócił uwagę, iż wbrew stanowisku strony pozwanej, powód po zakończonym zwolnieniu chorobowym stawił się w pracy i wyraził gotowość do jej podjęcia; fakt ten był m.in. przedmiotem analizy Sądu Rejonowego w Wieluniu (sygn. akt IV P 31/19) oraz Sądu Okręgowego w Sieradzu (sygn. akt IV Pa 9/20). Pełnomocnik powoda przypomniał, iż Przedsiębiorstwo (...) S.A. w związku utratą płynności finansowej zaczęło likwidować miejsca pracy, likwidując m.in. Oddział w P., w obrębie którego znajdowały się: pojazdy, budynki administracji, warsztaty oraz magazyny. W dniu 07.08.2019 r. powód złożył pismo do Prezesa Zarządu wskazując, że „obecnie jestem nadal zatrudniony na stanowisku mechanika w P., pomimo że nie ma już warsztatu. W związku z powyższym proszę o zwolnienie mnie z pracy na tych samych zasadach, co innych mechaników w P.”. Wszyscy mechanicy, poza powodem, otrzymali wypowiedzenie z zachowaniem okresu wypowiedzenia w związku z likwidacją przedsiębiorstwa, natomiast w dniu 09.08.2019 r. spółka rozwiązała z powodem umowę o pracę bez wypowiedzenia z uwagi na niezdolności do pracy, mimo że powód prosił (także pisemnie) aby rozwiązać z nim umowę tak jak z resztą personelu warsztatu. Pełnomocnik powoda zaznaczył, że zawarte w apelacji twierdzenia strony pozwanej, że „gdyby powód zgłosił się do pracy to z pewnością zostałby skierowany na badania z zakresu medycyny pracy” pozostają gołosłowne, przy czym nie były one podnoszone przed Sądem I instancji.

Odnosząc się do argumentacji apelacji związanej z odprawą pieniężną pełnomocnik powoda uznał ją za bezpodstawną, gdyż opierała się na założeniu, iż prośba pracownika wyrażona w piśmie z dnia 07.08.2019 r. o rozwiązanie z nim umowy o pracę (jak z innymi pracownikami) miałaby stanowić w gruncie rzeczy oświadczenie powoda o „rozwiązaniu umowy o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia w rzeczywistości z własnej inicjatywy powoda, z przyczyn leżących po jego stronie”.

Zdaniem pełnomocnika powoda niezasadny jest także zarzut apelacji, w którym strona pozwana po prawomocnym postępowaniu sądowym (sygn. akt IV P 31/19) i (sygn. akt IV Pa 9/20) podnosi, że w sposób prawidłowy uzupełniła świadectwo pracy powoda poprzez zamieszczenie wzmianki o toczącym się postępowaniu sądowym, podczas gdy nie wyczerpywało to całego obowiązku uaktualnienia świadectwa powoda.

W ocenie strony powodowej nie jest trafny zarzut apelacji, określony jako „nieprawidłowe zastosowanie, niezastosowanie, błędna wykładnia lub nieprawidłowa subsumcja stanu faktycznego”, polegający na zasądzeniu kwoty 6.817,09 zł poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do jej zasądzenia skoro powód nie zgłosił gotowości do pracy, nie udał się do lekarza medycyny pracy, bowiem strona pozwana nie uprawdopodobniła rzeczonego twierdzenia jakimkolwiek dowodem. Pełnomocnik powoda przypomniał, że finalnie powód nie otrzymał świadczenia rehabilitacyjnego a także jego zwolnienie chorobowe nie było dłuższe niż 182 dni co oznacza, że w tym stanie rzeczy nie została zrealizowana przesłanka o jakiej mowa w art. 53 § 1 pkt 1) b) k.p., na którą powołała się strona pozwana w podstawach rozwiązania stosunku pracy w postaci pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy. W związku z zaistniałą sytuacją powód stawiał się u pracodawcy, w kadrach wskazano mu, że w jego sytuacji jest on nieobecny, ale usprawiedliwiony. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego uwzględnienia kwoty odprawy, opartego na twierdzeniach, że powód „nie zamierzał świadczyć pracy”, nie stawił się i nie udał się do lekarza medycyny pracy, to pełnomocnik powoda powtórnie podniósł, iż powód w dniu 14.06.2019 r. i kolejnych stawił się w pracy z uwzględnieniem sytuacji, w której jego miejsce pracy (warsztat) zostało zlikwidowane.

Zdaniem pełnomocnika powoda podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. oparty jest w istocie na zakwestionowaniu ustaleń faktycznych, poczynionych przez Sąd i dokonaniu ich odmiennej interpretacji. Cytując stwierdzenie apelacji, iż strona pozwana „nie miała nawet możliwości złożenia powodowi na piśmie formalnego wypowiedzenia warunków pracy i płacy ani zawarcia z nim porozumienia co do zmiany miejsca świadczenia pracy, gdyż powoda nie było w pracy, natomiast gdy pozwana w 2017 r. zamierzała zawrzeć z powodem takie porozumienie w zakresie zmiany miejsca świadczenia pracy to powód go nie podpisał i w tym momencie odszedł na zwolnienie chorobowe” pełnomocnik powoda zauważył, iż jest ono wewnętrznie sprzeczne, gdyż w rzeczywistości powodowi nigdy nie została przedłożona oferta zmiany miejsca zatrudnienia, a w sytuacji, kiedy zlikwidowano bazę w P., na której znajdował się warsztat, będący stanowiskiem pracy powoda, pracodawca rozwiązywał z mechanikami umowy o pracę. Bezpodstawny jest przy tym argument pozwanej, iż nie miała możliwości zawrzeć jakiekolwiek porozumienia z powodem, który był niedostępny. Gdyby rzeczywiście strona pozwana chciałaby takie porozumienie zawrzeć, to mogła go wezwać telefonicznie bądź wykorzystać jego obecność w dniu 07.08. 2019r., kiedy to powód osobiście złożył pismo z propozycją wypowiedzenia mu umowy o pracę. W konkluzji pełnomocnik powoda podkreślił, że poczynione przez Sąd l instancji ustalenia są w pełni zgodne z zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Sąd II instancji uznał, iż apelacja strony pozwanej nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy wydał trafne rozstrzygnięcie, które znajduje uzasadnienie w całokształcie okoliczności faktycznych sprawy oraz w treści obowiązujących przepisów prawa, a w swych ustaleniach i wnioskach nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów, nie popełnił też uchybień w zakresie kwalifikacji prawnej ustalonych faktów, które mogłyby uzasadnić ingerencję w treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji, Sąd odwoławczy, oceniając jako prawidłowe ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd I instancji, uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe, powtórne powtarzanie (vide: wyrok SN z dnia 5 listopada 1998 r., I PKN 339/98, OSNP z 1999 r. Nr 24, poz. 776). W ocenie Sądu Okręgowego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki, uzasadniające uzupełnienie na etapie postępowania drugoinstancyjnego materiału dowodowego poprzez przesłuchanie w charakterze świadka R. C. dla wykazania faktu, iż powód w rozmowach telefonicznych informował, że oczekuje na decyzję ZUS i nie przejawiał woli i gotowości podjęcia i świadczenia pracy na rzecz pracodawcy. Rozpatrując tak sformułowany wniosek w aspekcie zasady, wynikającej z art. 381 k.p.c. nie można podzielić zapatrywania apelującego, iż potrzeba powołania tego dowodu pojawiła się dopiero na etapie postępowania drugoinstancyjnego. Należy przypomnieć, iż R. C. składała zeznania w charakterze świadka w postępowaniu, toczącym się między tymi samymi stronami przed Sądem Rejonowym w Wieluniu w sprawie IV P 31/19. Podczas rozprawy w dniu 21.11.2019 r. świadek zeznała, iż kontaktowała się telefonicznie z powodem w przedmiocie otrzymania przez niego decyzji ZUS, nadto od początku sierpnia dwukrotnie spotkała osobiście powoda z racji jego wizyty w dziale kadr; wtedy powód złożyć pisemne oświadczenie, iż oczekuje na decyzję ZUS i powiadomi pracodawcę o jej treści; podczas drugiej wizyty oświadczył, że chce zostać zwolniony z takiego tytułu jak jego koledzy, którzy wcześniej zostali zwolnieni z tego samego działu. Świadek podała również, iż w kadrach „pan M. nie zgłaszał woli, że chce podjąć pracę”. W niniejszym postępowaniu strona powodowa nie przedstawiała faktów, które pozostawałyby w sprzeczności z relacjami R. C. ze sprawy IV P 31/19. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał, iż wobec zgłoszenia powyższego wniosku dowodowego dopiero na etapie postępowania apelacyjnego, wniosek ten na zasadzie art. 381 k.p.c. podlega pominięciu. Strona pozwana zakwestionowała istnienie podstawy prawnej dla zasądzenia na rzecz powoda wynagrodzenia za pracę i zasiłku chorobowego, opierając się na zarzucie naruszenia przez Sąd I instancji art. 233 k.p.c. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż po dniu 13 czerwca 2019 r. powód, który faktycznie nie świadczył pracy, również nie przejawiał gotowości do jej świadczenia. Analiza argumentacji przytoczonej przez apelującego na poparcie założonej tezy prowadzi do wniosku, iż jest ona w istocie przedstawieniem własnej interpretacji wybranych faktów, mającej charakter polemiki z ustaleniami Sądu Rejonowego. W tym miejscu koniecznym jest przypomnienie, iż zgodnie z art. 233 § 1 k.p.c., wiarygodność i moc dowodów Sąd ocenia według swego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27.09.2002 r., II CKN 817/00, LEX nr 56906). Zaakcentować jednocześnie trzeba, że zarzucenie naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może polegać tylko na podważeniu podstaw tej oceny z wykazaniem, że jest ona rażąco wadliwa lub oczywiście błędna (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 2004 roku, sygn. akt IV CK 274/03, LEX nr 164852). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd przepisu art. 233 § 1 k.p.c. wymaga więc wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem może być jedynie przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2006 roku, sygn. akt I ACa 1407/05, LEX nr 278415). Wbrew zarzutowi apelacji, ustaleniu Sądu I instancji, iż po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód zgłosił gotowość do świadczenia pracy nie sposób zarzucić, iż jest ono sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zdaniem strony pozwanej, po zakończeniu zwolnienia chorobowego powód ograniczył swoje relacje z pracodawcą do telefonicznych kontaktów, w których informował, że oczekuje na decyzję ZUS w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego, co z kolei winno być równoznaczne z uznaniem, iż powód w żadnym razie nie zamierzał dalej świadczyć pracy na rzecz pracodawcy. Odnosząc się do tak sformułowanego założenia w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na faktyczną możliwość wykonywania przez powoda jego dotychczasowych obowiązków pracowniczych po dniu 13 czerwca 2019 r. Bezspornym jest, iż w tym okresie nie funkcjonował już warsztat mechaniczny, gdzie dotychczas powód świadczył pracę. Jak zeznał bezpośredni przełożony powoda D. H. w sprawie IV P 31/19 „stacja obsługi w P. została zlikwidowana, jako takiego stanowiska (pracy powoda) nie było, bo nie było warsztatu”. W tym stanie rzeczy nasuwa się pytanie, skoro po dniu 13 czerwca 2019 r. stanowisko powoda już nie istniało, to w jaki sposób, zdaniem pracodawcy, pracownik miał zamanifestować swoją gotowość do świadczenia pracy. K. M. po dniu 13 czerwca 2019 r. nie unikał kontaktu z pracodawcą, rozmawiał telefonicznie z pracownikiem kadr (gdzie był co najmniej dwukrotnie osobiście) - p. C., również osobiście spotkał się w siedzibie zakładu pracy z bezpośrednim przełożonym D. H.. W tym stanie rzeczy nie sposób byłoby przyjąć założenia, że chcąc zadeklarować gotowość do wykonywania pracy powód winien każdego dnia roboczego stawiać się w niefunkcjonującym już warsztacie, gdzie i tak nie mógłby otrzymać jakiegokolwiek polecenia, związanego z wykonywaniem pracy. Jako całkowicie niezrozumiały należy uznać zarzut strony pozwanej, iż powód w okresie po dniu 13 czerwca 2019 r. nie świadczył pracy z własnej winy, gdyż dostał propozycję wykonywania pracy na tym stanowisku co dotychczas w siedzibie przedsiębiorstwa w C., z której to propozycji nie skorzystał. W sytuacji, kiedy rzeczona propozycja, zgodnie z ustaleniami Sądu Rejonowego została złożona powodowi kilka lat wcześniej i nie została przez niego przyjęta, to odwoływanie się do niej jako argumentu mającego świadczyć o tym, iż powód winien zgłosić gotowość wykonywania pracy właśnie w oddziale firmy w C., pozbawione jest jakichkolwiek racjonalnych podstaw. Gdyby pracodawca uznał, iż z racji likwidacji dotychczasowego stanowiska pracy powoda winien on świadczyć pracę w innym miejscu (np. w oddziale w C.), w wówczas winien postąpić zgodnie ze wymogami, określonymi w art. 42 § 4 k.p. a nie oczekiwać, że powód z własnej inicjatywy uzna za aktualną propozycję sprzed kilku lat dotyczącą zmiany miejsca pracy. W konsekwencji Sąd I instancji, prawidłowo oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy trafnie przyjął, iż mimo niewykonywania pracy powód zachował prawo do wynagrodzenia i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, gdyż po zakończeniu okresu zwolnienia lekarskiego był gotów do jej wykonywania, nie wykonując jej z racji przeszkody, leżącej po stronie pracodawcy, w postaci likwidacji stanowiska pracy, tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 80 w zw. z art. 81 §1 k.p. należy uznać za bezpodstawny.

Apelujący uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1969) ponownie powołał się na prezentowany przez siebie stan faktyczny, związany z nieświadczeniem przez powoda pracy po dniu 13 czerwca 2019 r. jak i brakiem gotowości do jej wykonywania. W ocenie Sądu Okręgowego argumentacja ta byłaby racjonalna jedynie wówczas, gdyby ustalenie z tym związane było przesłanką rozstrzygnięcia sporu, dotyczącego przyczyn rozwiązania stosunku pracy. Jeśliby pracodawca dowodził, iż w rzeczywistości stosunek pracy z powodem został rozwiązany np. z racji naruszenia podstawowego obowiązku pracowniczego, jakim jest wykonywanie pracy w czasie i miejscu określonym umową o pracę, to wówczas tego rodzaju ustalenie warunkowałoby uznanie, czy do rozwiązania umowy o pracę doszło z przyczyn niedotyczących pracownika. Niezależnie zaś od tego, że prezentowane przez stronę pozwaną założenie nie znalazło potwierdzenia w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, to brak jest również jego związku z ustaleniem rzeczywistej przyczyny rozwiązania stosunku pracy z powodem. Zdaniem strony pozwanej do rozwiązania umowy o pracę z powodem doszło na skutek wypowiedzenia, dokonanego przez pracownika, zawartego w jego piśmie z dnia 7 sierpnia 2019 r., a tym samym nie była to przyczyna leżąca po stronie pracodawcy. Mając na uwadze już samą tylko treść ww. pisma w żadnym przypadku nie można interpretować jej jako wyrazu oświadczenia woli, zmierzającego do wypowiedzenia umowy o pracę przez pracownika. W sytuacji, kiedy powód oczekiwał, że zostanie potraktowany tak jak inni pracownicy tego samego oddziału, a mogło to nastąpić tylko poprzez złożenie wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, to samego tylko zasygnalizowania tego faktu pracodawcy nie można traktować jako oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę. Zatem w sytuacji, kiedy przyczyną rozwiązania z powodem umowy o pracę była przyczyna leżąca po stronie pracodawcy (likwidacja oddziału, w którym powód świadczył pracę), to zaistniały przesłanki do zasądzenia odprawy pieniężnej, przewidzianej w art. 8 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 13 marca 2003 r. Powyższe ustalenie warunkuje również zasadność uwzględnienia roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy. Podniesiony w apelacji zarzut naruszenia § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (Dz.U.2020.1862 t.j.) należy uznać za nieadekwatny do przyjętej przez Sąd Rejonowy podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie. Wydanie przez pracodawcę nowego świadectwa pracy w oparciu o §7 ust.4 ww. rozporządzenia, uwzględniającego prawomocne orzeczenie wydane w sprawie IV P 31/19, w żadnym razie nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu roszczenia o sprostowanie tego świadectwa poprzez zawarcie w tym dokumencie podstawy prawnej rozwiązania umowy o pracę w sytuacji uznania, iż doszło do niej z przyczyn niedotyczących pracownika. Zgodnie z art. 97 § 2 k.p., w świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Pracodawca ma zatem obowiązek zamieścić w świadectwie pracy zawsze informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, w tym informację, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn określonych w ustawie z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, skoro z rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie tej ustawy wiążą się szczególne uprawnienia ubezpieczeniowe (np. prawo do świadczenia przedemerytalnego).

Przechodząc do oceny zgodności uwzględnionych przez Sąd I instancji roszczeń z klauzulą generalną, określoną w art. 8 k.p. w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż dla potwierdzenia tak sprecyzowanego zarzutu apelujący przywołał te same okoliczności, które służyły uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego w aspekcie zasądzenia świadczeń o charakterze majątkowym. Zbudowana przez apelującego konstrukcja naruszenia art. 8 k.p. w. zw. z art. 80 k.p. w zw. z art. 81 § 1 k.p. oraz art. 8 k.p. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. oparta jest na wewnętrznej sprzeczności, bowiem gdyby Sąd I instancji naruszył wymienione przepisy prawa materialnego, to wówczas brak byłoby podstaw do zasądzenia na rzecz powoda dochodzonych przez niego świadczeń ( zwłaszcza, że sama klauzula generalna nie mogłaby stanowić podstawy uwzględniania jakiegokolwiek roszczenia i dotyczy ona nadużycia a nie naruszenia prawa). W ocenie Sądu Okręgowego nie sposób jest również oceniać w kategoriach art. 8 k.p. takich okoliczności, jak uprzednie zasądzenie na rzecz powoda odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę czy też odmowa przyjęcia w 2017 r. propozycji zmiany miejsca wykonywania pracy. W tym stanie rzeczy jedynym argumentem, mogącym uzasadniając zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 8 k.p., byłaby trudna sytuacja ekonomiczna pozwanej. Uwzględniając zasadę, zgodnie z którą ryzyko ekonomiczne prowadzonej działalności obciąża pracodawcę i nie powinno być przerzucane na pracownika, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uznania, iż sytuacja ekonomiczna pozwanej winna mieć wpływ na ocenę zasadności roszczeń majątkowych powoda.

W ocenie Sądu Okręgowego, nie obciążając powoda kosztami postępowania, Sąd I instancji nie naruszył art. 102 k.p.c. Przedstawiona przez Sąd I instancji motywacja przyjęcia tej zasady rozstrzygania o kosztach procesu jest racjonalna, obiektywna i w pełni przekonująca, przez co Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do ingerencji w ten zakres rozstrzygnięcia.

Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe rzetelnie i wnikliwie a przedstawiając szczegółową motywację dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i właściwej subsumcji prawnej. Wobec powyższego Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną.

Na podstawie art. 98 k.p.c. na rzecz powoda zostały zasądzone koszty zastępstwa procesowego za II instancję w wysokości określonej w § 2 pkt 5 w zw. z 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 t.j.).