Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Sieradzu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 grudnia 2015 roku

Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: SO Dorota Załęska (spr.)

Sędziowie: SO Sławomir Górny

SO Sławomir Matusiak

Protokolant: staż. S. K.

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 roku w Sieradzu

sprawy z powództwa M. P.

przeciwko (...) S.A. w W.

o odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem

na skutek apelacji powódki

od wyroku Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli - Sądu Pracy

z dnia 7 października 2015 roku sygn. akt IV P 138/14

1.oddala apelację.

2. zasądza od M. P. na rzecz (...) S.A. w W. kwotę 90 ( dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za II instancję.

Sygn. akt IV Pa 125/15

UZASADNIENIE

W pozwie z 1 kwietnia 2015 roku powódka M. P. wniosła o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę dokonanego przez pozwany (...) Spółkę Akcyjną w W..

Uzasadniając żądanie powódka nie zgodziła się ze stawianymi jej zarzutami podnosząc, że część z nich jest dla niej niezrozumiała. W piśmie procesowym z 6 lipca 2015r. powódka zmodyfikowała żądanie wnosząc o zasądzenie od pozwanego odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna w W. nie uznał powództwa i wnosił o jego oddalenie w całości, argumentując że rozwiązanie umowy o pracę wynikało z negatywnej oceny pracy powódki w ostatnim okresie, a wskazane w wypowiedzeniu przyczyny są konkretne i prawdziwe.

Wyrokiem z dnia 7 października 2015r. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Zduńskiej Woli oddalił powództwo i obciążył powódkę kosztami procesu na rzecz pozwanego.

Wyrok zapadł po następujących ustaleniach stanu faktycznego i jego ocenie prawnej:

Powódka M. P. została zatrudniona w dniu 28 stycznia 2009r. przez pozwany (...) Spółkę Akcyjną w W., na stanowisku doradcy klienta (...), początkowo na czas określony do dnia 31 sierpnia 2009r., a od 1 czerwca 2011r. na czas nieokreślony- na stanowisku doradcy klienta instytucjonalnego II stopnia . Do obowiązków powódki należało pozyskiwanie klientów, sprzedaż produktów kredytowych, rachunków, depozytów, ubezpieczeń .

Doradca klienta w ramach powierzonych obowiązków, po złożeniu wniosku o kredyt, sporządza stosowną dokumentację i przesyła ją do kierownika Wydziału (...)
do akceptacji. Powódce zdarzało się kierować do weryfikacji dokumenty niekompletne, niektóre z nich otrzymywały negatywną rekomendację, a po szczegółowych wskazówkach nadal zawierały błędy, co skutkowało co najmniej wydłużaniem realizacji transakcji, a nawet anulowaniem wniosku . Pomimo kilkukrotnych przypomnień ze strony przełożonej, powódka nie dotrzymała terminu nadesłania plików z miesięcznej weryfikacji udziałowców do sprawozdania (...), wyznaczonego na dzień 19 grudnia 2013r. Ostatecznie dane te wysłała dyrektor oddziału w dniu 23 grudnia 2013r.

M. P. miała nadto obowiązek przesyłania codziennie kierownikowi bankowości biznesowej raportów sprzedaży i aktywności sprzedażowej, z której to powinności nie wywiązywała się w sposób prawidłowy.

W dniu 9 sierpnia 2013r. do pozwanego banku wpłynęła skarga jednego z klientów, dotycząca transakcji procedowanej przy udziale powódki. Z treści skargi wynikało, iż klient zapewniony przez doradcę o nieponoszeniu żadnych dodatkowych kosztów związanych z zastawem rejestrowym, otrzymał fakturę od leasingodawcy na kwotę 1.400 zł. W związku z zaistniałą sytuacją skarżący skonstatował, iż gdyby wiedział o takich obciążeniach finansowych, nie zdecydowałby się na wzięcie kredytu w (...) Oddziale w Ł..

Kolejna skarga dotycząca powódki wpłynęła do kierownika oddziału w marcu 2014r. , w której klientka zarzucała, iż projekt umowy w zakresie oprocentowania, znacząco odbiegał od wcześniejszych ustaleń poczynionych z doradcą .

W ostatnim okresie, powódka nie spełniała oczekiwań pracodawcy w zakresie realizacji założonych celów. W trzecim kwartale 2013r. M. P. zrealizowała cele na poziomie 72,50%, a w kwartale czwartym na poziomie 41,09% (przy akceptowanym przez pracodawcę poziomie 85%).

Osoby zatrudnione w (...) podlegają półrocznym i rocznym ocenom w ramach Systemu Zintegrowanych Ocen Pracowniczych (tzw. SZOP). W 2012r. powódka M. P. została oceniona przez przełożonego w zakresie realizacji celów indywidualnych na poziomie ,,1”, tj. „nie spełnia oczekiwań”. Podobny wynik osiągnęła w roku 2013.

W związku z niesatysfakcjonującymi rezultatami pracy, powódka w lipcu 2013r. zaakceptowała do wykonania dwumiesięczny plan naprawczy. Z uwagi na nieobecność w pracy w sierpniu 2013r., planem objęto również miesiąc październik. M. P. nie wykonała większości zadań aktywnościowych i sprzedażowych objętych planem.

W roku 2013 specjalista ds. wsparcia sprzedaży kilkukrotnie wizytował Oddział (...) w Ł.. Podczas wizyty w lipcu 2013r., R. P. sprawdzał wiedzę doradcy, efekty sprzedaży, aktywność, znajomość pracy na narzędziach. Wówczas kontrolujący stwierdził, iż powódka w ogóle nie wykorzystywała narzędzi umożliwiających porównanie pracy z innymi doradcami oraz sprawdzanie poziomu realizacji zadań oczekiwanych przez pracodawcę. W ocenie R. P. spotkanie z powódką wypadło najsłabiej. Podczas rewizyty w oddziale w październiku 2013r., specjalista ds. sprzedaży wskazał, iż powódka nie zwiększyła aktywności sprzedażowej, nie zrealizowała rekomendacji z 2 października 2013r.

W dniu 12 marca 2014r. pozwany sporządził oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy z powódką, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, wskazując następujące przyczyny:

1.  brak należytej staranności w wykonywaniu powierzonych zadań, w tym:

- niska jakość przygotowywanych aplikacji kredytowych oraz dokumentacji kredytowej. W analizowanych przypadkach dokumentacja do wniosków kredytowych była niekompletna, dane o kliencie niespójne lub wręcz sprzeczne, uniemożliwiające ocenę jego sytuacji finansowej. Wypełniane przez powódkę dokumenty kredytowe wielokrotnie wypełniane były błędnie, wskutek czego część wniosków była anulowana, a niektóre otrzymywały negatywną rekomendację ze strony (...). Sporządzane i korygowane wnioski nawet po szczegółowych wskazówkach ze strony (...) nadal zawierały błędy. Powodowało to wydłużanie realizacji transakcji, z uwagi na konieczność ich poprawy i ponownego złożenia a to rodziło ryzyko utraty zainteresowania współpracą z (...) ze strony klientów,

- nieterminowe wykonywanie zadań. Pomimo kilkukrotnych przypomnień nie został przez powódkę dotrzymany termin nadsyłania plików z miesięcznej weryfikacji udziałowców do sprawozdania (...), który wyznaczono na dzień 19 grudnia 2013r. Powódce zarzucono nieprzestrzeganie godzin przekazywania dziennych raportów sprzedażowych Kierownikowi (...).

2. nierzetelne prezentowanie oferty banku, mające wpływ na budowanie długotrwałych relacji z klientami:

Przedstawiając klientowi – Panu D.S. ofertę leasingu powódka nie poinformowała go o kosztach związanych z zastawami rejestrowymi. Klient dowiedział się o kosztach z faktur, które miał zapłacić i wniósł skargę w tej sprawie. Postępowanie powódki miało narazić dobre imię (...) oraz miało mieć negatywny wpływ na wizerunek (...) na rynku lokalnym.

3.Niską efektywność pracy w latach 2012-2014 w szczególności w 2013r. mającą swoje odzwierciedlenie w realizacji celów (...) oraz zadań sprzedażowych, spowodowana m.in.:

- brakiem planu działania skierowanego na rozwój portfela klientów i realizację celów sprzedażowych,

- brakiem aktywności zgodnej z oczekiwanym rytmem pracy doradcy,

- niewystarczającą znajomością narzędzi służących do monitorowania klientów, uniemożliwiająca ich prawidłową obsługę posprzedażową,

- brakiem znajomości zasad rozliczania Doradcy klienta Biznesowego z realizacji zadań handlowych.

4. Brak realizacji zaakceptowanego w lipcu 2013 roku dwumiesięcznego planu naprawczego.

5. Negatywny wpływ wywierany na Zespół. Działania powódki miały wpływać demotywująco na innych pracowników Oddziału. Powódka wielokrotnie w ich obecności miała wyrażać swój negatywny stosunek do nałożonych planów oraz przekonanie o niemożności ich zrealizowania, czym zniechęcała ich do podjęcia aktywności sprzedażowych. Zarzucono powódce częste negowanie i komentowanie poleceń przełożonego.

Powyższy stan faktyczny Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w oparciu o zeznania świadków i powódki, oddalając wnioski dowodowe zgłoszone przez pełnomocnika powódki w piśmie procesowym z 30 kwietnia 2015r. W ocenie Sądu Rejonowego uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wskazanym przez pełnomocnika powódki było zbędne. Sąd meriti zgodził się z argumentacją pełnomocnika pozwanego wyrażoną w piśmie z 26 maja 2015r. Spełnienie oczekiwań powódki w odniesieniu do uzyskania niektórych z dokumentów było niemożliwe, z uwagi na to, iż pozwany ich nie posiada. Co do innych żądań sformułowanych w piśmie z 30 kwietnia 2015 roku, pozwany słusznie podnosił, iż okoliczności nimi objęte bądź były niesporne, bądź pozostawały bez wpływu na istotę powództwa. W zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia, Sąd I instancji uznał stan faktyczny za niesporny.

Przechodząc do oceny prawnej, Sąd Rejonowy rozpoczął rozważania od formalnych wymogów wypowiedzenia przewidzianych z art. 45§1 k.p. , stwierdzając , że w przedmiotowej sprawie brak jest uchybień natury formalnej wypowiedzenia, bowiem oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostało złożone wobec powódki z zachowaniem prawidłowego okresu wypowiedzenia, w formie pisemnej. Przechodząc do określonego w art. 30§4 k.p. wymogu wypowiedzenia, polegającego na wskazaniu jego przyczyny w sposób jasny, zrozumiały i dostatecznie konkretny, sąd meriti podkreślił, że naruszenie art. 30§4 k.p. zachodzi wówczas, gdy pracodawca w ogóle nie wskazuje przyczyny wypowiedzenia lub gdy jest ona niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika i nieweryfikowalna. Przyjmuje się również, że nieprecyzyjne wskazanie przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia nie narusza art. 30§4 k.p., jeżeli w okolicznościach danej sprawy, z uwzględnieniem informacji podanych pracownikowi przez pracodawcę w inny sposób, stanowi to dostateczne sprecyzowanie tej przyczyny. Wymaganie wskazania przez pracodawcę konkretnej przyczyny wypowiedzenia nie jest równoznaczne z koniecznością sformułowania jej w sposób szczegółowy, drobiazgowy, z podaniem opisów wszystkich faktów i zdarzeń oraz wskazaniem poszczególnych działań czy zaniechań, składających się w ocenie pracodawcy na przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie. W ocenie Sądu Rejonowego, oświadczenie z 12 marca 2014r. spełnia wymogi ustawowe. Co więcej, wbrew twierdzeniom strony powodowej, było uzasadnione i nie mogło być skutecznie podważone.

Sąd I instancji zaznaczył przy tym , że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy, a przyczyna wypowiedzenia nie musi mieć szczególnej wagi, czy nadzwyczajnej doniosłości. Innymi słowy, pracodawca ma prawo zweryfikować przydatność pracownika do wykonywania powierzonych mu czynności, a co za tym idzie, w przypadku niezadowolenia z wyników świadczonej przez niego pracy, zrezygnować z kontynuowania zatrudnienia. Powyższe ma szczególne znaczenie zwłaszcza w kontekście celów pracodawcy – przedsiębiorcy, nakierowanych na maksymalizację zysku i utrzymanie się w warunkach gospodarki rynkowej. Ocena zasadności rozwiązania stosunku pracy w tym trybie powinna być dokonywana z uwzględnieniem słusznych interesów obydwu stron oraz celu, treści i sposobu realizacji tego stosunku. Wypowiedzenie umowy o pracę uważa się za nieuzasadnione, jeżeli nie jest podyktowane potrzebami pracodawcy ani niewłaściwym wywiązywaniem się pracownika z obowiązków, jego nielojalnością czy zachowaniem podważającym zaufanie do jego osoby, a wynika jedynie z arbitralnych decyzji i subiektywnych uprzedzeń podmiotu dokonującego zwolnienia.

Dalej Sąd Rejonowy podniósł, iż dla uznania wypowiedzenia za skuteczne, wystarczającym jest ustalenie, że przynajmniej jedna z przyczyn w nim wskazana ma charakter rzeczywisty i konkretny. W ocenie Sądu I instancji pracodawca w oświadczeniu z 12 marca 2014r. w sposób precyzyjny opisał zarzuty będące podstawą decyzji o rozwiązaniu z powódką stosunku pracy, które mogły stanowić podstawę „zwolnienia” M. P. z pracy.

Sąd meriti zaznaczył przy tym , że powódka w istocie nie kwestionowała prawdziwości danych obejmujących osiągane przez nią wyniki, a zawartych w wypowiedzeniu, a jedynie podnosiła, iż z uwagi na specyfikę miejscowego rynku, nie była w stanie sprostać wymogom pracodawcy. W ocenie sądu meriti twierdzenia powódki o niewykonalności nałożonych na nią planów nie mogły skutkować uwzględnieniem powództwa, gdyż Sąd nie był w stanie ustalić, bez ewentualnego skorzystania z pomocy biegłego, czy założenia pracodawcy były wykonalne, zwłaszcza wobec twierdzeń pozwanego, iż taka możliwość istniała, a inne osoby wywiązywały się z obowiązków w sposób bardziej efektywny. Nadto, nie można pozbawić pracodawcy możliwości doboru kadry pracowniczej, by zoptymalizować zakładany przez niego wynik finansowy, zważywszy na dużą konkurencyjność w zakresie usług bankowych i związaną z tym konieczność permanentnego realizowania „odgórnych” planów sprzedażowych. Sąd Rejonowy wskazał także , iż obowiązujące w pozwanej placówce plany były znane powódce, co więcej miała możliwość śledzenia postępów w ich realizacji na każdym etapie okresu rozliczeniowego. Uwzględniając niezadawalające wyniki osiągane przez powódkę w dłuższym okresie, wdrożenie planu naprawczego w celu jej zaktywizowania, negatywny jego wynik, w ocenie Sądu Rejonowego uzasadniało to podjętą przez pozwanego decyzję, bowiem pracodawca miał podstawy do przyjęcia, iż dalsza współpraca z powódką nie pozwoli na osiągnięcie zakładanych celów. Jest przy tym obojętne, czy powódka wykonywała swoje obowiązki niestarannie (czy można jej przypisać winę), czy też wykonując je nawet z należytą starannością, nie potrafiła zorganizować pracy w sposób zapewniający osiągnięcie odpowiednich rezultatów.

Pracodawca, zwłaszcza przedsiębiorca działający w warunkach gospodarki rynkowej, miał prawo zasadnie wypowiedzieć umowę o pracę pracownikowi w sytuacji, w której (chociażby z przyczyn niezawinionych) nie osiąga on właściwych wyników pracy (tak SN w wyroku z dnia 28.09.1976r., I PRN 59/76, OSPiKA 1978 z. 2, poz. 18, w wyroku z 20.01.2014r. II PK 116/13, LEX nr 1488758, M.P.Pr. 2015/4/170). Już tylko ze wskazanych wyżej powodów żądanie powódki nie mogło być uwzględnione.

Podobnej oceny sąd meriti dokonał w odniesieniu do zarzutów dotyczących nienależytego kompletowania dokumentacji, niewykonywania obowiązków w terminie, nierzetelnego prezentowania oferty banku przez powódkę. Powołując się na niesporną okoliczność, że powódka niejednokrotnie zmuszona była weryfikować przygotowane dokumenty, co przedłużało czas oczekiwania klienta na sfinalizowanie umowy, że w świetle załączonych do akt maili oraz zeznań przełożonej, powódka M. P. nie przesłała w terminie danych do sprawozdania (...), raportów sprzedażowych mimo, iż o takim obowiązku wiedziała, że negatywnie oceniono powódkę podczas wizytacji oddziału, a rewizyta kontrolującego również nie przyniosła oczekiwanych rezultatów, że złożono na pracę powódki skargi, to w ocenie Sądu I instancji wszystkie te okoliczności mogły spotkać się z dezaprobatą pracodawcy, w konsekwencji prowadząc do rozwiązania umowy o pracę.

Zdaniem sądu meriti pracodawca podjął decyzję o zwolnieniu powódki w oparciu o obiektywne kryteria, wynikające z poziomu realizacji planów sprzedażowych i oceny jego kompetencji. Jednocześnie brak jest okoliczności wskazujących że wypowiedzenie podyktowane było okolicznościami subiektywnymi, niepozwalającymi zaakceptować decyzji pracodawcy, a skutkującej utratą zatrudnienia przez powódkę.

Apelację wywiodła powódka zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie :

1/ art. 30 § 4 kp przez przyjęcie, że w przypadku powódki istniały przyczyny uzasadniające wypowiedzenie umowy o pracę, a to niezrealizowanie planów sprzedażowych, nieterminowe przekazywanie danych do sprawozdania (...), raportów sprzedażowych, zasadne skargi klientów pozwanego na powódkę, jednocześnie nie było innych przyczyn, niż podane w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę.

2/ art. 233§2 k.p.c. przez ustalenie wbrew zeznaniom świadków, dokumentom wymienionym w uzasadnieniu apelacji, że istniały przyczyny do rozwiązania umowy o pracę przyjęte przez Sąd, wskazane w punkcie wyżej, przez ustalenie wbrew zeznaniom świadków R. S., A. B., że nie istniały inne przyczyny rozwiązania umowy o pracę niż przyjęte przez Sąd,

3/ art. 328 § 2 kpc przez niepodanie w uzasadnieniu przyczyn dla których Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom K. M., I. F. R. S., A. B. w zakresie, w którym wskazują na niezasadność przyczyn rozwiązania umowy o pracę przyjętych przez Sąd.

Wskazując na powyższe zarzuty apelująca wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 15069.39zł. tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje, a ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu apelująca odnosząc się do braku realizacji planów sprzedażowych w 2012, 2013 roku na poziomie satysfakcjonującym pozwanego, powódka podnosiła, że nie może to być podstawą wypowiedzenia umowy o pracę, w sytuacji gdy pracodawca podjął decyzję o wdrożeniu planu naprawczego. Tym samym bowiem pracodawca podjął decyzję co do konsekwencji braku realizacji planów. Tą konsekwencją było wdrożenie planu naprawczego, a nie rozwiązanie umowy o pracę. Apelująca wywodziła także, iż brak możliwości realizacji planów sprzedażowych nie wymagał ustalenia opinii biegłego, bowiem wynikał z materiału dowodowego, tj. z zeznań świadków K. M. i A. B., które Sąd Rejonowy pominął, nie wskazując uzasadnieniu wyroku dlaczego tak czyni. Sąd meriti odrzucił tłumaczenie powódki, że plany sprzedażowe były ustalane na poziomie niemożliwym do wykonania, na co wskazywał świadek R. S.. Powołując się na zeznania świadka I. F. o ilości i kwotach kredytów udzielonych przez powódkę w 2013 i 2014r. oraz porównując je do wyników pracownika zatrudnionego na miejsce powódki do X 2014r., apelująca wskazywała, że pracownik ten zrealizował plan na poziomie niższym niż powódka w 2013r., a nawet zakładając realizację, to pracownik ten nie osiągnąłby poziomu planu zrealizowanego przez powódkę w 2013 roku, a to dowodzi , że plan dla powódki w 2013r. był niemożliwy do wykonania, tym samym czyniąc bezzasadnym zarzut pracodawcy w zakresie niewykonywania planów sprzedażowych.

Odnosząc się do podnoszonych przez Sąd Rejonowy zarzutów dotyczących nienależytego kompletowania dokumentacji, niewykonywania obowiązków w terminie, nierzetelnego prezentowania oferty banku, apelująca wskazywała, iż sąd meriti precyzując ten zarzut uzasadnił go wyłącznie dwoma przypadkami : niewysłaniem na czas danych do sprawozdania (...)oraz raportów sprzedażowych, co zdaniem Sądu zostało potwierdzone negatywnymi ocenami powódki przez kontrolerów pozwanego, a które to ustalenia zapadły sprzecznie z materiałem dowodowym. Apelująca wskazywała, że materiał dowodowy pozawala na uznanie, że w okresie od maja 2013 roku do grudnia 2014 roku wystąpiły jedynie trzy przypadki opóźnienia - dotyczą ich maile z 09.08. 10.05, 19.12. 2013 roku. (ten ostatni przekazany powódce ze zwłoką, w przeddzień urlopu). W przypadku ostatniego maila, dotyczącego sprawozdania (...), chodziło o rutynowe potwierdzanie co miesiąc w stosunku do jednego klienta, że nie zmieniła się forma prawna działania lub udziałowcy. Powódka spóźniła się w grudniu z przesłaniem danych, lecz przyczyną był jej urlop. Nadto podnosiła , że przełożona otrzymała maila w dniu 11 grudnia, przekazując powódce przypomnienie z opóźnieniem siedmiu dni, tj. w ostatnim dniu przed urlopem. Co do zasadności skarg złożonych przez dwóch klientów pozwanego, to zdaniem apelującej materiał dowodowy wskazuje, że odpowiedzialność za niepodanie klientowi danych co do dodatkowych kosztów ponosiła I. F., a w przypadku skargi klienta co do wysokości oprocentowania, w sprawie nie ma żadnych dowodów, że zmiana wysokości oprocentowania w stosunku do podanego we wniosku została spowodowana przez powódkę.

W odpowiedzi na apelację, pozwany wnosił o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem II Instancji wg. norm przepisanych.

Pozwany uznał stan faktyczny ustalony przez Sąd Rejonowy za niesporny i podzielił jego ocenę prawną. Istotne znaczenie wg. pozwanego mają bardzo niskie oceny w Systemie Ocen Pracowniczych, jakie powódka osiągała za poszczególne półrocza 2012 i 2013 roku oraz oceny roczne za lata 2012-2013. Oceny te były dokonywane przez różne osoby będące ówcześnie przełożonymi powódki i kształtowały się na poziomie 1-2 (tj. „nie spełnia oczekiwań", „wymaga poprawy" , przy skali ocen 1-5), stąd zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 30§4 kp. jest w ocenie pozwanego chybiony, a przesłanki wypowiedzenia umowy o pracę są rzeczywist , uzasadniające rozwiązanie z powódką umowy o pracę za wypowiedzeniem. Powódka nie kwestionowała w zasadzie wystąpienia zdarzeń leżących u podstaw działań pracodawcy związanych z rozwiązaniem umowy o pracę, a spór sprowadzał się do odmiennej oceny niespornych faktów, że powódka w ostatnim okresie zatrudnienia, tj. w I kwartale 2014r. oraz w II półroczu 2013r. (a także w I półroczu 2013, a także w całym roku 2012r. nie realizowała stawianych jej przez pracodawcę zadań sprzedażowych, że wdrożono wobec powódki program naprawczy, że były również przypadki przedłużającego się procesowania dokumentów kredytowych, spowodowanych błędami powódki i koniecznością uzupełniania lub poprawiania tej dokumentacji na skutek interwencji Wydziału (...)(np. brak scoringu, błędnie sporządzony projekt harmonogramu spłaty kredytu). Powódka częściowo jedynie kwestionowała przypadki spóźnionego przekazywania raportów do wiadomości kierownictwa w Oddziale (...) pozwanego w S.. Co więcej, w apelacji przyznaje, że przypadki takie rzeczywiście miały sporadycznie miejsce, co przesądza tylko o zasadności przesłanki wypowiedzenia. Pozwany wskazywał także, iż powódka nie zrealizowała wskazanego w wypowiedzeniu obowiązku zweryfikowania w grudniu 2013r. raportu (...), co należało do jej stałych obowiązków, a termin realizacji tego obowiązku był zawsze określony, zaś jego niewykonanie uniemożliwiało sporządzenie zbiorczej informacji z oddziałów. Powódka potwierdza również, że weryfikacja była relatywnie prostą i niezbyt czasochłonną czynnością, dlatego z faktu przebywania na urlopie w grudniu 2013r. nie można wywodzić prawa do niewykonania polecania przełożonego, zwłaszcza, że w dniu 19 grudnia 2013r. o godz. 9.18 I. P. - koordynująca zbieranie danych, przypomniała powódce o konieczności realizacji tego obowiązku , zaś o godz. 11.48 tego samego dnia przełożona ponowiła przypomnienie. Powódka wiedziała o konieczności weryfikacji już wcześniej, bowiem takie polecenie wydała powódce I. F.. Niesporne są również skargi na pracę powódki, na co wskazują zeznania świadków oraz e-mail M. P. do E. B. z dnia 25 lipca 2013r. dw. I. F., wraz z wcześniejszą korespondencją od regionalnego kierownika sprzedaży, w załączeniu do pisma pozwanego z dnia 18 marca 2015r. Pozwany podkreślał jednocześnie w toku postępowania przed Sądem I Instancji, że podejmując decyzję o rozwiązaniu z umowy o pracę brał pod uwagę wystarczająco długie okresy, w których praca i aktywność na zajmowanym stanowisku poddana była analizom, zanim pracodawca zdecydował się na rozwiązanie z powódką umowy o pracę . W stanie faktycznym sprawy przełożeni powódki mieli pełne prawo ocenić jej pracę, stopień wykonania obowiązków pracowniczych, a stwierdzając brak realizacji celów w dłuższej perspektywie czasowej, mieli prawo wnioskować do dyrektora administracji kadr pozwanego o rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem

Pozwany nie podzielił stanowiska apelującej, że brak realizacji planów sprzedażowych nie może stanowić przesłanki wypowiedzenia, skoro pracodawca wdrożył plan naprawczy. Wręcz przeciwnie, to brak realizacji planu naprawczego, który uwzględniał różnego rodzaju aktywności, uzasadniał dokonanie wypowiedzenia. Nawet gdyby przyjąć argumentację podnoszoną obecnie przez powódkę, to po upływie okresu na jaki wyznaczono plan naprawczy, wyniki pracy powódki były już tylko gorsze (IV kw. 2013, I kw. 2014r.). Nie są także miarodajne przywołane w sposób wyrwany z kontekstu zeznania niektórych świadków (K. M., A. B.), w szczególności z uwagi na fakt, że powódka była jedynym doradom biznesowym w oddziale i świadkowie nie mieli wiedzy w zakresie planów sprzedażowych powódki oraz innych doradców biznesowych w regionie.

W ocenie pozwanego nie jest także trafny zarzut apelacji przekroczenia swobodnej oceny dowodów przez Sąd I Instancji, w zakresie ustalenia, że przesłanki rozwiązania umowy o pracę były uzasadnione i nie istniały inne, niż wskazano w wypowiedzeniu . Apelacja odwołuje się bowiem wybiórczo do zeznań niektórych świadków, wskazując, że zeznania te potwierdzają przytaczane przez powódkę fakty, podczas gdy zeznania te wcale nie są jednoznaczne . Przykładowo, wskazując w apelacji zeznania świadka R. S., że powódka była dobrym pracownikiem jeżeli chodzi o wypracowanie relacji z klientami, apelująca pomija tę część zeznań, w których świadek wskazuje jednoznacznie, że jeżeli chodzi o umiejętności sprzedażowe, to powódka była pracownikiem przeciętnym. W istocie przedstawiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 kpc, opiera się na wskazywaniu własnej oceny dowodów jako prawidłowej, co nie jest wystarczającym argumentem na twierdzenie, że Sąd I Instancji nieprawidłowo powiązał poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, z zebranym materiałem dowodowym, a w konsekwencji dokonał błędnego rozstrzygnięcia w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 328 § 2 kpc, wyrażającym się w braku odniesienia się przez sąd meriti do zeznań świadków A. B., R. S., nie stanowi to o wadliwości rozstrzygnięcia Sądu I Instancji. Przywoływane bowiem w apelacji oceny świadków nie wskazywały o ich wiedzy w zakresie przesłanek rozwiązania z powódką umowy o pracę i nie miały w związku z tym znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Bez znaczenia jest także wywodzenie z tych zeznań, że być może istniały inne, niż wskazane w wypowiedzeniu przesłanki rozwiązania umowy o pracę, skoro przesłanki rozwiązania z powódką umowy o pracę zostały w niniejszym postępowaniu uzasadnione.

SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ:

Apelacja nie ma uzasadnionych podstaw prawnych.

Rozpoczynając od zarzutu naruszenia prawa procesowego – art. 233§2 kpc. i art. 328§ 2 kpc , to apelująca upatruje naruszenie przez sąd meriti pierwszego z przepisów w niewskazaniu przez Sąd I instancji przyczyn, dla których odmówił wiarygodności zeznaniom K. M., I. F., R. S., A. B. w zakresie, w którym zeznania wskazują na niezasadność przyczyn rozwiązania umowy o pracę, zaś obrazy art. 233§2 kpc. upatruje w ustaleniu przez sąd meriti, wbrew zeznaniom świadków R. S., A. B., dokumentom wymienionym w uzasadnieniu apelacji, że istniały przyczyny do rozwiązania umowy o pracę przyjęte przez ten Sąd.

W ocenie Sądu Okręgowego oba zarzuty są niezasadne.

Zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. może być usprawiedliwiony tylko w tych wyjątkowych przypadkach, w których treść uzasadnienia orzeczenia sądu pierwszej instancji całkowicie uniemożliwia dokonanie oceny toku wywodu, który doprowadził do wydania orzeczenia. O skutecznym jego postawieniu można mówić tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera elementów pozwalających na weryfikację stanowiska sądu, a braki uzasadnienia w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej muszą być tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona, bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej ( por. wyrok S.A. w Łodzi z 2015-08-12 I ACa 199/15, wyrok S.A. w Warszawie z 2015-07-14, VI ACa 1112/14).

Apelująca powołuje się na zeznania K. M., I. F., R. S., A. B. wywodząc, że w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd meriti nie uwzględnił tychże zeznań, a te w ocenie apelantki wskazują na niezasadność przyczyn rozwiązania umowy o pracę . Z tym poglądem nie można się zgodzić. Jak wskazuje uzasadnienie wyroku, Sąd Rejonowy poczynił ustalenia stanu faktycznego w oparciu o akta osobowe powódki i zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd meriti oparł ustalenia faktyczne na zeznaniach dyrektor placówki I. F., R. S.- dyrektora i przełożonego powódki w latach 2012-2013 oraz dokumentach nieosobowych, przywołanych szczegółowo w uzasadnieniu orzeczenia. Nie było potrzeby wskazywania – jak żąda tego apelująca - którym zeznaniom sąd meriti dał wiarę , a którym wiary odmówił. Odnosząc się do przywołanych w apelacji zeznań K. M., zauważyć trzeba , iż zasadnicza część zeznań w.w dotyczy nie pracy powódki , lecz pracy świadka w sąsiedniej jednostce banku, a także ogólnych zasad przyjmowania wniosków i załatwiania ich pod kątem sprzedażowym, postępowania z klientami. Na podstawie zaś tej części zeznań świadka - którym apelantka nadaje szczególne znaczenie- że wykonanie planu miesięcznego , kwartalnego było trudne do zrealizowania, że świadek osobiście nie wykonywała nałożonego planu sprzedażowego, w ocenie Sądu Okręgowego nie można wnioskować o niezasadności przyczyn wypowiedzenia, jeśli uwzględni się przy tym powołane w apelacji zeznania świadka R. S., że wykonanie planu kwartalnego w Ł. na 1,5 mln. zł. jest bardzo trudne , ale nie jest niemożliwe, a z zeznań świadka K. M. wynika , że na sprzedaż składało się wiele okoliczności, jak między innymi zwolnienia lekarskie, czy urlopy pracownika, powodujące przejmowanie danego wniosku przez dyrektora placówki, nadto powódka była jedynym doradca biznesowym. Podobnie jest także z powoływanymi w apelacji zeznaniami świadka A. B. o niemożności wykonania planu w 100% i podnoszeniu planów z kwartału na kwartał, które w ocenie Sądu Okręgowego nie dają podstaw do kategorycznego stwierdzenia niezasadności przyczyn wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Przede wszystkim należy tutaj podkreślić, że tzw. volumen przychodów (...) był ustalany przez centralę (...) na jednakowym poziomie dla wszystkich podległych mu jednostek bankowych, a zatem nie był zindywidualizowany dla każdego pracownika. Aktywność doradcy w tym zakresie była aktualizowana miesięcznie, a rozliczana kwartalnie. Natomiast centralny ranking (...) obrazował sprzedaż produktów bankowych w tzw. sztukach, aktualizowany tygodniowo, rozliczany miesięcznie. Na tej podstawie dokonywano w I kwartale następnego roku, rocznej oceny pracownika. Nie polega na prawdzie twierdzenie apelującej , że pracodawca wymagał zrealizowania planu w 100%, gdyż akceptowany przez pracodawcę poziom to 85%.

W rozpoznawanej sprawie zasadniczą przyczyną wypowiedzenia - na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy- było niespełnienie przez powódkę jako doradcy biznesowego, oczekiwań pracodawcy w zakresie wyników pracy, co wynika wprost z powołanego przez sąd meriti,, rozliczenia planu działań nałożonego na doradcę M. P.”. Niesporne są także efekty wdrożonego wobec powódki planu naprawczego, a w zasadzie ich brak. O ile samo wdrożenie przedmiotowego planu nie może jeszcze stanowić przyczyny wypowiedzenia, to z całą pewnością jest nią brak efektów planu naprawczego, w sytuacji gdy ten miał na celu zaktywizowanie powódki w dojściu do zakładanego celu, które to okoliczności apelująca pomija. Nie można podzielić poglądu apelacji jakoby zeznania świadka R. S. miały przeczyć tezie sądu meriti o zasadności wypowiedzenia. Apelująca ogranicza się wyłącznie do wybiórczo wybranych fragmentów tych zeznań, że ,,powódka umiała posługiwać się narzędziami, które funkcjonowały w banku i czyniła to”( co w żaden sposób nie świadczy jeszcze o trafności poglądu), pomijając przy tym inne fragmenty zeznań tegoż świadka, który oceniając pracę powódki w aspekcie stricte sprzedażowym, ocenił ją jako przeciętną , stwierdzając , że o ile powódka miała bardzo dobre relacje z klientami , to nie była sprzedawcą agresywnym, nie wykonywała tylu telefonów do klientów ile wymagały tego standardy banku.

Ustaleń faktycznych sądu meriti, nie niweczą powoływane w apelacji zeznania świadka A. B., że oddział pozwanego w Ł. z uwagi na rodzaj klientów, był nastawiony przede wszystkim na relacje z rolnikami, wymagającymi kontaktów bezpośrednich, często w gospodarstwie rolnym. Za nieuprawnione należy uznać próby apelującej porównania osiągniętych przez nią wyników w 2013r., z wynikami pracownika zatrudnionego na jej miejsce do X 2014r. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że już tylko z powodu niskiej efektywności pracy w latach 2012-2014 , a zwłaszcza w 2013r , pracodawca miał podstawy przyjąć, iż dalsza współpraca z powódką nie pozwoli na osiągnięcie zakładanych celów i obojętne jest przy tym, czy powódka wykonywała swoje obowiązki niestarannie (czy można jej przypisać winę), czy też wykonując je nawet z należytą starannością, nie potrafiła zorganizować pracy w sposób zapewniający osiągnięcie odpowiednich rezultatów. Trafnie zwraca uwagę sąd meriti powołując się na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, że przedsiębiorca działający w warunkach gospodarki rynkowej ( a takim z pewnością jest pozwany bank), miał prawo zasadnie wypowiedzieć umowę o pracę pracownikowi w sytuacji, w której (chociażby z przyczyn niezawinionych) nie osiąga on właściwych wyników pracy. Zatem podzielić należy pogląd Sądu Rejonowego, że ustalenie rzeczywistego i konkretnego charakteru przynajmniej jednej z przyczyn wypowiedzenia, czyni skutecznym dokonane wypowiedzenie umowy o pracę, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Sąd Rejonowy rozważając pozostałe przyczyny wypowiedzenia w oparciu o niesporne ustalenia w zakresie nienależytego kompletowania przez powódkę dokumentacji kredytowej, nierzetelną prezentację ofert banku, zasadnie wywiódł, że i te przyczyny wskazane przez pracodawcę, uzasadniały dokonanie wobec powódki wypowiedzenie umowy o pracę. Odnosząc się do niewykonywania obowiązków w terminie, to zauważyć trzeba , że apelująca tym faktom nie zaprzecza przyznając , że niektóre z nich wykonywała z opóźnieniem. Co się zaś tyczy w szczególności maila z 11.12.2013r., to z całą pewnością należy podnieść, że jeśli nawet powódka otrzymała go do wykonania w przeddzień planowanego urlopu, to nie można twierdzić, że ta okoliczność usprawiedliwiała nieterminowe jego wykonanie, zwłaszcza , że - jak przyznaje sama apelująca - chodziło w nim o sprawozdanie (...) dotyczące jednego tylko klienta i sprowadzało się do rutynowego potwierdzenia w sprawozdaniu ewentualnej zmiany formy prawnej działania lub zmiany udziałowca.

Z przyczyn wyżej wskazanych, w ocenie Sądu Okręgowego zarzut obrazy art. 233§2 kpc. okazał się nieuzasadniony. Uznając, że ustalenie przez sąd meriti stanu faktycznego sprawy nastąpiło po wszechstronnym rozważeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w ramach zakreślonych art. 233§2 kpc., to Sąd Rejonowy dokonał także prawidłowej subsumpcji prawnej . W rezultacie nieuzasadnionym okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 30§4 kp. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji , że w ustalonym stanie faktycznym sprawy, przyczyny wypowiedzenia powódce umowy o pracę były rzeczywiste , prawdziwe i w pełni uzasadnione.

W związku z powyższym apelacja podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 385 kpc.

O kosztach procesu za II instancję orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., a ich

wysokość w oparciu o §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (zmiana - tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz.490).